Het nieuwe samen

Gepubliceerd door Eliane Reehuis op

Stel je voor: we zitten met zijn allen in het vliegtuig. Helaas gaan we neerstorten. Je doet er alles aan om het te redden. Maar de romp breekt in twee. Toevallig zit je in het gedeelte dat de vleugels en motoren heeft, dat dus de meeste kans heeft. Het achtergedeelte bungelt er nog net achteraan. De mensen in dit gedeelte zijn ten dode opgeschreven. Ga jij (met gevaar voor eigen leven) tussen de twee delen staan om de mensen over te loodsen? Wetend dat als er meer aan jouw kant komen te staan, dat je zeker ook zult crashen?

Als deze crisis ons één ding leert is dat we op dit moment samen helemaal niet sterk staan, maar zwak. Eeuwen hebben wij geprofiteerd van het ‘schaalvoordeel’ van een samenleving op wereldniveau. Nu de wereld voor de meesten van ons gereduceerd is tot de vier muren van ons huis, hebben we andere dingen nodig dan voorheen. En wat we nodig hebben kan wel eens (onbedoeld) ten koste gaan van een ander. Het vliegtuig van onze samenleving breekt in tweeën en we redden wat er te redden valt.

We zijn op de verkeerde manier ‘samen’, we zijn afhankelijk geworden van anderen en de overheid. We kunnen niet meer voor onszelf beslissen, want dat lijdt tot consequenties vanuit het collectief. Ik wil pleiten voor een ander samen. Op zijn minst wil ik mensen stemmen tot nadenken.

Meningsverschil

Interessant woord, want het doet aan ruzie en conflict denken, terwijl iedereen ‘recht’ heeft op een eigen mening. En is deze crisis zijn er heel veel verschillende meningen. Meningen van autoriteiten zoals virologen, maar ook meningen van de ‘gewone mens’. Wat nu duidelijk wordt is dat NIEMAND voor een ander kan bepalen wat juist is. Zelfs de experts spreken elkaar tegen en meningen zorgen voor verwarring en conflict. Hele duidelijke en simpele regels worden door ieder mens anders geïnterpreteerd. Wat is dan waar? Het is slechts een persoonlijke zienswijze. Die persoonlijke zienswijze kan juist zijn voor de één en kwalijk voor de ander.

Een ondernemer die op Facebook twijfelt of ze een groep creatieve cursisten in de buitenlucht kan ontvangen, wordt overspoeld met reacties. Die variëren van ga er voor tot het feit dat ze dan egoïstisch is en verantwoordelijk voor de dood van anderen.

Eliane

Hoe egoïstisch is iemand nou echt wanneer zij van haar onderneming afhankelijk is om brood op de plank te krijgen. Is het beter dat ze niet eet? Of haar bedrijf maar meteen stopt? Zodat de mensen in de kwetsbare doelgroep niet zullen sterven? De steun van de overheid is op bijstandsniveau, niet genoeg om alles van te kunnen betalen.

Deze ondernemer zal in de morgen echt niet opstaan met de intentie om iemand anders dood te willen of maken. Ze staat wel op met de intentie om in haar basisbehoeften te voorzien. Mag zij de mensen in de risicogroep dan ook verwijten dat ze egoïstisch zijn? Verantwoordelijk voor de naderende dood van haar bedrijf? Natuurlijk niet, want die kwetsbare mensen hebben ook niet de intentie om haar kwaad te berokkenen.

Belangen

Onze belangen zijn zo verschillend geworden dat ze niet meer met elkaar te verenigen zijn. Een ‘samen’leving dient een algemeen belang. Maar nu komen we bij het keiharde feit uit dat er geen algemeen belang meer is. Met recht willen de kwetsbare doelgroepen blijven leven. Met recht willen de ouders dat de kinderen weer naar school gaan. Met recht willen de bedrijven weer open. Met recht willen we weer sporten, juist omdat het gezond is. En met recht willen we een overheid die voor ons zorgt. Met recht willen de burgers niet gaan betalen voor andere landen of bedrijven (die slim belasting wisten te ontduiken) nu we zelf maar weinig hebben.

Het zwaard van Damocles

Het zwaard hangt ons allen boven het hoofd. De voorspoed die we hadden, maakt ons angstig om het kwijt te raken. We bevechten elkaar op basis van onze eigen visie en ons eigen belang. Dat is niet samen, dat is individueel. Of gaat de viroloog nu voor de ondernemer spreken? En de kinderen voor de zorgprofessionals?

“Het zwaard van Damocles hangt hem/haar boven het hoofd”, een continu dreigend en acuut (levens)gevaar, te midden van voorspoed, volkomen onbeheersbaar en onafwendbaar. Dit spreekwoordelijk onheil wordt aangewend als zinnebeeld voor een prangende situatie. 

Wikipedia

Dus zullen we dan gewoon eens eerlijk zijn? Dat als het zwaard valt (God verhoede het), dat we niet willen dat ons eigen hoofd er af wordt gehakt. Nee, natuurlijk willen we niet dat een ander wordt geraakt. Maar je hoeft toch ook niet met je hoofd op het hakblok te gaan liggen om te bewijzen dat je écht die ander wilt beschermen.

Het nieuwe samen

Zullen we gewoon eens gaan staan voor ons zelf? In plaats van het samen? Als iedereen aan zichzelf denkt, dan wordt er ten minste aan iedereen gedacht. Dat je aan jezelf denkt, betekent niet dat je dat ten koste van de ander wilt laten gaan. Dat het ten koste gaat van een ander is wel een mogelijkheid, maar niet een intentie.

Aan jezelf denken betekent ook niet egoïsme. Het betekent dat je voor jezelf zorgt. Dat je zo min mogelijk op anderen leunt en zoveel mogelijk rekening houdt. De nadruk ligt op zoveel mogelijk. Je werkt naar pure onafhankelijkheid. Als ieder op eigen kracht de onafhankelijkheid kan bereiken, dan pas is er ruimte voor samenwerking. Waarschijnlijk ook niet op wereldniveau, maar vooral heel lokaal. Een nieuw soort samenwerking die geen noodzaak is, maar een wens. Omdat we op die manier kunnen werken naar een som die meer is dan de delen. Geen compromis, maar synergie.

Ik schreef deze blog vanuit mijn eigen individuele perspectief. Mogelijk ben je het er helemaal niet mee eens, dat is jouw goed recht! Hopelijk ben je het wel eens met het feit dat deze situatie vraagt om verandering, die iedereen op individueel niveau zal moeten maken. Het doel blijft hetzelfde (kwaliteit van leven), alleen de weg er naartoe is voor iedereen verschillend.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.