Deel 2 – en dan wordt het donker

Gepubliceerd door Eliane Reehuis op

Van lijden naar leiden

Deze blog vertelt het verhaal van een gezin, net zoals alle andere gezinnen. Ze krijgen tegenslagen te verwerken en vinden steeds hun kracht. Met dit verhaal willen ze anderen inspireren en steunen in het geloof dat wat er ook gebeurt: leef je leven!


De avond dat de eerste blog live ging appten Marianne en ik wat heen en weer. Ze was nogal overdonderd door alle reacties die binnenstroomden. Sommigen online en sommigen via Messenger en app. Het deed me goed dat ze zo positief verrast werd door de impact die haar verhaal maakt. Dat maakte de dag er na des te zuurder. Het donker kwam niet als een verrassing, helaas.

Gesloten gordijnen

Alles in afhankelijk van de context. Gesloten gordijnen kunnen spannend zijn, wanneer je in afwachting bent van een optreden of theaterstuk. Als Marianne de gordijnen sluit is dat helaas niet met daverend applaus van een publiek. Ook niet wanneer ze ze weer opent, soms na dagen pas. Het is een pure noodzaak die haar bonkende hoofd van haar vraagt.

Inmiddels ben ik niet meer zo verbaast al ik zo’n appje krijg. Wennen doet het helaas nooit. Het is niet makkelijk wanneer iemand lijdt waarvan je houdt. Het meest ontdaan was ik toen ze me appte dat ze al dagen aan het spugen was en dat ook een deel van haar gezicht doof en verlamd was geworden. Als ik mezelf nu zielig vindt, omdat ik bijvoorbeeld buikgriep heb, dan denk ik vaak aan Marianne. Dat werkt erg relativerend moet ik zeggen.

Autobiografische reacties

De reacties die we op menselijk leed geven, gaan vaak meer over onszelf dan de ander. Het is moeilijk voor de ander, je voelt mee en gaat misschien wel adviseren of vertellen dat je hetzelfde hebt gehad. Ik heb Marianne wel honderd adviezen gegeven, om alleen maar de vermoeidheid op haar gezicht te zien als ze reageert. Ze legt uit wat ze allemaal heeft gedaan om de migraine het ‘hoofd’ te bieden, maar niets helpt. Tja, daar sta je dan. Het enige wat je kunt doen is vertellen dat je meeleeft, de ander sterkte wensen. In mijn beleving doe je iemand die lijdt een groot plezier door ze niet te vermoeien met jouw eigen oplossingen om zo snel mogelijk van dat ongemakkelijke gevoel af te komen.

Uitgeschakeld

Ellende komt vaak niet alleen. Het wordt een opeenstapeling van grote en kleine dingen tot de berg onoverzichtelijk hoog is geworden. In het geval van Sjoerd en Marianne hebben we het dus over beide ouders die door ziekteprocessen beperkt worden om het gezinsleven draaiend te houden. Bij Marianne gaat dat afwisselend van goed tot heel slecht. Bij Sjoerd is het meer een afglijdende schaal van redelijk naar uiteindelijk heel erg slecht. Zijn ziekte is progressief (wordt steeds slechter, aftakeling) en heeft geen kans op genezing.

Kinderen van de rekening

Zoals ik ze ken behoeven ze geen medelijden. De tweeling Luuk en Bente zijn heerlijke pubers en alleszins geen zielige figuurtjes. Er hoeft geen treurig strijkmuziekje te worden gespeeld op de soundtrack van hun leven. Maar … het zijn wel kinderen die af en toe voor hun ouders zorgen en rekening houden met wat zich aandient. Dat zou niet zo mogen zijn en toch ontkomt dit gezin er niet aan. Ik geloof dat iedereen die dit leest ze de onbezonnen onbezorgde jeugd toewenst die de meesten van ons hadden: alleen maar bezig zijn met jezelf en lol maken.

Ik vroeg Marianne of ze haar kinderen wat wilde vragen over hun beleving van haar migraine. Binnen een paar uur heb ik van beiden een reactie.

Als mam migraine heeft vind ik dat helemaal niet leuk voor mam. Ze heeft dan veel pijn en kan niet veel doen. Soms ligt ze dagen lang ziek op bed. Als we iets gezelligs hebben gepland met zijn vieren dan komt soms bij mam wel eens de migraine opdagen. Dan kan het leuks niet doorgaan of doen we het zonder mam. Ondanks dat mam dan migraine heeft zorgen we veel voor mam en houden we rekening met haar. We brengen thee, soms ook eten en doen heel zachtjes boven.

Bente

Ik vind het natuurlijk niet leuk dat mam migraine heeft en daardoor vaak plat ligt. Maar ik ben er mee opgegroeid. Klinkt een beetje raar omdat ik nog maar 16 ben. Dat vind ik wel echt jammer en ook wel vervelend dat ik er eigenlijk aan gewend ben, hoe k*t het ook is. Dat neemt niet weg dat ik het voor mama enorm vervelend vind. Vroeger vond ik het altijd wel een beetje eng als mam boven de wc hing, omdat ze moest overgeven. Iedere keer als mam boven ligt en ik hoor onder dat mam naar de badkamer loopt, ben ik meteen doodstil om te horen of er iets in de wc klettert of dat ze gewoon naar de wc moet. Soms als we iets gepland hebben of zo, en mam migraine heeft, dan gaan we niet of zonder haar. Maar wat ik het meest verdrietig vind is dat mama zoveel pijn heeft als ze een aanval heeft. Die pijn kan ik niet beschrijven, omdat ik die niet heb. Dus ik weet dat ze veel pijn heeft, maar ik kan er niets aan doen. Ik ben dan gewoon machteloos en mam helaas ook.

Luuk

Eigen plek

Iedereen heeft zijn eigen plaats binnen het gezin. Als je vanuit systemisch werk (familie-opstellingen) kijkt naar een familie, dan kan het zijn dat de plek niet klopt. In dit geval zorgen kinderen voor ouders, wat in vaktermen ‘parentificatie’ wordt genoemd. Ze worden als het ware ouder van de ouder. Het is een voedingsbodem voor een onveilig gevoel, dat degene die voor jou hoort te zorgen dat niet kan of doet. Marianne en ik werken allebei met opstellingen en geven de workshop systemisch werk, waarin we anderen opmerkzaam maken voor de schadelijke gevolgen van de verkeerde plek. Ik weet daarom dat ze er alles aan doet om haar kinderen het gevoel te geven dat Sjoerd en zij de ouders zijn en zij zich veilig en verzorgd kunnen voelen. Daarom bloedt mijn eigen moederhart in de wetenschap dat ze daar in het donker ligt en weet dat haar kinderen even niet op haar kunnen terugvallen.

Hoge toppen

Maar zoals ze zelf in de app schrijft, het leven gaat door. Ze heeft er niets aan dat ik haar zielig vindt. Ik kan me voorstellen dat je als lezer ook meeleeft. Uiteindelijk krabbelt ze weer op, dat heeft ze altijd gedaan. En man wat is de dag toch mooi als je weer naar buiten kunt. Je kunt dan al genieten van de kleinste dingen. Diepe dalen maken hoge toppen!


Deze blog is het initiatief van Marianne. Voor haar eigen verwerking en om de boodschap die ze wil uitdragen, kiest zij ervoor dit zo publiek te maken. De inhoud wordt steeds aan alle gezinsleden voorgelegd. Sjoerd zelf is erg nuchter, voor hem hoeft er niet zoveel poeha. Hij staat er wel achter, vooral omdat hij zijn vrouw dit proces van verwerken en helen gunt. Samen met de kinderen geeft zo’n blog ook mooie gespreksstof voor het hele gezin.

Contact

Marianne is, naast haar baan als manager, ook coach bij Drijfveerkracht. Daarnaast heeft zij haar eigen praktijk in Afferden: Komma Ki to Succes.

Wil je contact met Marianne, dan kan je haar mailen


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.