Deel 1 – je kunt niet meer terug

Gepubliceerd door Eliane Reehuis op

Van lijden naar leiden

Deze blog vertelt het verhaal van een gezin, net zoals alle andere gezinnen. Ze krijgen tegenslagen te verwerken en vinden steeds hun kracht. Met dit verhaal willen ze anderen inspireren en steunen in het geloof dat wat er ook gebeurt: leef je leven!


Het is carnaval in Afferden en de stoet trekt vrolijk aan het huis voorbij. Sjoerd kan niet meer lang staan. Met ondersteuning van een stoel en krukken kijkt hij vanaf de stoep samen met zijn vrouw naar de optocht. Ze zien niet alleen vrolijke mensen, mooie wagens en kleurrijke versieringen. Ze zien mensen elkaar aanstoten. Van hun lippen kan je, ondanks de luide muziek, aflezen als ze elkaar aanstoten: “Wat het ie?” (Wat heeft hij?)

Jij kunt goed schrijven en dit verhaal moet vertelt worden.

Marianne

Toen ik de vraag kreeg om deze blog te schrijven, werd ik even stil. Zo’n stil van binnen die volgt na een grote vraag. Het gewicht van deze vraag raakte me en ik was even zonder woorden, zonder gedachten, zonder mening.

Dit is geen anonieme blog, maar gewoon naakt op het internet. Met je hebben en houden jezelf laten zien. Mensen kunnen kijken naar de foto, kunnen weten wie je bent. Dit verhaal gaat niet over één persoon, maar een heel gezin. Mensen kunnen lezen, kijken, meevoelen met wat er achter gesloten deuren zich afspeelt. De kwetsbaarheid van de vraag mengt zich met de vastberaden blik op haar gezicht.

Achteraf…

Er zijn van die momenten waarop je achteraf kunt terugkijken en begrijpen dat het toen al fout was. Alleen kijk je dan nog naar allemaal verschillende puzzelstukjes, die niet eens bij dezelfde puzzel lijken te horen. Daarom vroeg ik Marianne naar het moment waarop zij voelde dat er echt wat mis was.

Ergens in 1999 kreeg ik al het voorgevoel.We waren thuis in Afferden. Sjoerd lag op de bank. Ik zie hem nog liggen. We hadden een dokter gebeld omdat hij pijn op de borst had. Ik luister naar het oordeel van de arts, terwijl ik naar zijn grauwe gezicht kijk. Degene die ervoor heeft gestudeerd houdt het op hyperventilatie. Mijn buik laat me iets heel anders weten. Hier klopt iets niet!

Marianne

Hoe bijzonder is het ook, dat dit gevoel bij iedereen op een andere wijze en in een ander moment komt. Bij Sjoerd kwam het besef jaren later.

De eerste keer dat ik dacht dat er iets niet klopte, dat was in 2005. Ik was op mijn werk. In de werkplaats werd ik niet goed. Ik kreeg druk op mijn borst en mijn linker arm deed pijn. Ook zag ik grauw. Mijn werkgever bracht mij naar de eerste hulp in Nijmegen. Toen is het allemaal gaan lopen voor mij.

Sjoerd

De buitenwereld

De eerste keer dat ik besefte dat er iets goed mis was, was ergens rond 2015. Marianne was co-trainer bij een NLP groep. Ik zie haar krullen net boven de tafel uitreiken, terwijl ze bukt om haar telefoon uit de tas te halen. Die stond op stil. Terwijl ze naar het beeldscherm kijkt zie ik iets wat ik niet ken: haar gezicht vertrekt, haar ogen worden groot en ze pakt meteen haar tas terwijl ze van de stoel op staat. In staccato vertelt ze de groep: Sjoerd is in de ambulance naar Maastricht. Ik moet meteen gaan!

Ze laat ons een beetje beduusd achter. Ik wist dat Sjoerd zijn gezondheid niet goed was, maar dit klinkt ernstig. Het dringt nu pas tot mij door waar ze mee te maken hebben. Een voortdurende angst dat er weer iets mis gaat, vul ik in mezelf in.

Ik had het moment dus toen. De mensen die ze kennen zullen het waarschijnlijk ook gehad hebben, in de loop van de tijd. De mensen in de carnavalsoptocht hadden het onlangs. Maar het is nu tijd om naar buiten te treden. Niet alleen om de openheid, maar vooral om de lessen die er uit te leren zijn.

Het onbekende

Ik weet nog goed dat ik rond de kerst keek naar ouders wiens kind tientallen jaren geleden verdween. De moeder droogt voor de camera haar tranen en verzucht dat het ‘niet weten’ nog wel het ergste is. Ze kunnen niet rouwen, niet verder, het geen plek geven. Nu je dit leest weet jij misschien ook nog niet wat er aan de hand is in dit gezin. Denk je ook aan zijn hart? Het is veel meer dan hier staat. Maar net als hen heb je nu een paar stukjes van de puzzel. Je leest de volgende keer weer meer.


Deze blog is het initiatief van Marianne. Voor haar eigen verwerking en om de boodschap die ze wil uitdragen, kiest zij ervoor dit zo publiek te maken. De inhoud wordt steeds aan alle gezinsleden voorgelegd. Sjoerd zelf is erg nuchter, voor hem hoeft er niet zoveel poeha. Hij staat er wel achter, vooral omdat hij zijn vrouw dit proces van verwerken en helen gunt. Samen met de kinderen geeft zo’n blog ook mooie gespreksstof voor het hele gezin.

Contact

Marianne is, naast haar baan als manager, ook coach bij Drijfveerkracht. Daarnaast heeft zij haar eigen praktijk in Afferden: Komma Ki to Succes.

Wil je contact met Marianne, dan kan je haar mailen


1 reactie

Eugène en Leny Alphen van · februari 29, 2020 op 10:24 pm

Een moedig besluit om het verhaal te delen! xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.