NLP master groep 7 (nog 2 plaatsen)

De NLP master is toegankelijk voor deelnemers van de NLP practionar opleiding van Drijfveerkracht. Het is tevens toegankelijk voor anderen met een NLP practionar certificaat. Wel graag van te voren een afstemming over de inhoud van de genoten opleiding, om te bepalen of deze voldoende aansluit.

Deze groep vindt plaats op de woensdagmorgen 9.00 – 13.00 uur van januari 2020 tot en met juni 2020. Tijdens de schoolvakanties zijn er geen bijeenkomsten.

Data van de bijeenkomsten: 15-01, 29-01, 12-02, 11-03, 25-03, 08-04, 22-04, 13-05, 20-05 en 03-06.

Ga direct naar inschrijven of contact.

45+ loopbaan kickstart

Dit traject t.w.v. € 600 wordt gratis beschikbaar gemaakt voor vijfenveertigplussers middels een subsidie. Kijk voor meer informatie en of jij aan de voorwaarden voldoet op loopbaan45

Voor meer informatie over dit traject kan je de flyer hieronder downloaden.

Loopbaanflyer Kickstart

Let op: de intakes van 1,5 uur voor dit traject zijn in de week voorafgaand aan de clinic. De eindgesprekken in de week erna.

Klik hier om je in te schrijven.

Verkeerd verbonden

Ik weet nog hoe het voelde, de ouderwetse draaischijf van een telefoon. Het geluid waarmee je het cijfer activeert (tsssjikkk) en hoe de schijf weer terugdraait (trrrrrr). In de jaren 80 had je zelfs telefoonnummers met nog maar vijf cijfers. En wachtte je na het draaien op de holle klanken in de grote hoorn.

Ouderwets swipen

Mensen waren veel meer thuis en namen bijna altijd op. Te meer omdat er in die tijd nog geen nummermelding was. Ze verwachtte dat wanneer er werd gebeld dat het niet lastig zou zijn maar van belang. Je kon door het dikke telefoonboek bladeren en met je vinger over de dunne papier aan de binnenzijde langs de achternamen glijden. Dat was nog eens swipen! En van de meest belangrijke mensen wist je het nummer uit jouw hoofd.

Leuker kunnen we het niet maken

Nu zou je denken dat, met de komst van technologie, onze wijze van verbinden beter is geworden. Maar helaas, het lijkt een beetje op wat de Belastingdienst roept: leuker kunnen we het niet maken, makkelijker wel. Sterker nog, met gemak van verbinden komt een stuk chaos en oppervlakkigheid. Met alle duizende manieren van verbinden, raken we juist kwijt waarvoor het bestemd is: elkaar. En als dat gebeurt dan heeft dat een grote impact.


Bezet toon: mensen zijn zo druk met hun leven dat je ze niet kunt bereiken.

Geen gehoor: mensen checken uit, zijn er niet. Verliezen zichzelf in werk en verslavingen.

Dure rekening: aan de mensen die je wel te woord kunnen en willen staan betaal je een dure rekening.


Verbinden leer je van jouw ouders

Als het gaat om verbinden, dan leren we dat van onze ouders. Net zoals mijn papa of mama mij lieten zien hoe ik moest telefoneren. Maar wat nou als de ouders het zelf niet meer weten, wat leren de kinderen dan? Dit gaat van kwaad tot erger! We nemen onze stijl van verbinden mee in de relaties in het volwassen leven. Hoe we met bazen, vrienden en vooral geliefden omgaan. En daar raken we vaak ‘verkeerd verbonden’. Je denkt dat je de juiste belt, maar hebt iemand anders aan de lijn. Niet de persoon die je nodig hebt. Ruzies in relaties zijn bijvoorbeeld in 99% van de gevallen te herleiden naar een onveilige hechtingsstijl.

Het goede nieuws is dat we nog wel kunnen leren om een goede verbinding te leggen. Het kost alleen wat moeite… Ik kan het weten.

The only way out… is in ❤


Mijn lever mocht 28 dagen met vakantie

Het is april 2018 wanneer ik ineens rare bulten in mijn gezicht en hals krijg. Ik vermoed een zonne-allergie, maar na de zomer is het niet over. Sterker nog, ik loop inmiddels met een grote eczeem vlek in mijn hals die maar niet over gaat.

Eerst heb ik beschreven waarom ik een zeer heftige detox van 28 dagen ben gaan doen. Vind je dat niet zo interessant en wil je direct naar het ramptoerisme scroll dan door naar de subkop WEEK 1 🙂

Zoektocht op internet

Ik zoek op het internet naar huidaandoeningen, maar ben al half dood als ik drie pagina’s verder ben. Er is zoveel informatie en het lijkt dan meteen ook zo verschrikkelijk met wat ik allemaal lees. Op een gegeven moment zeg ik tegen mijn vriend dat die exzeemplek zo zacht aanvoelt en hij beaamt het. Normaal voelt exzeem hard en dik aan. Als ik zoek valt mijn oog op ‘fluweel zacht eczeem’ en lees ik over auto-immuunziektes aan de schildklier.

Je MOET naar een arts!

Mijn omgeving vindt dat ik naar een arts MOET. Ik word er persoonlijk wars van om steeds weer artsen te bezoeken die mij vervolgens vertellen dat gezien mijn complexe medische geschiedenis ze niet zeker weten of ik iets heb maar wel de zwaartste medicijnen willen voorschrijven. Ik een kanker aan mijn immuunsysteem gehad en ook auto-immuun onstekingen aan mijn iris (waar ik bijna blind van raakte, ik heb nog steeds een verlamde pupil links). Ik besluit niet toe te geven aan angst en op mijn, inmiddels zeer grote, kennis en ervaring te putten. Ik kan dit zelf! Ik lees bijvoorbeeld dat gluten niet goed zijn en besluit meteen alle gluten uit mijn eetpatroon te weren. Daarnaast ontvang ik Reiki behandelingen, werk ik met Bach druppels en de MIR-methode. Mijn eczeem verdwijnt als sneeuw voor de zon. Helemaal weg. Ik ben blij en opgelucht.

The medical medium

Ergens in januari zap ik wat over de tijdlijn van Facebook en zie ik een video van Anthony William (the medical medium). Hij vertelt over acné. Ik heb daar geen last van, maar wat hij vertelt vind ik interessant en ik besluit door te kijken. Acné wordt veelal van de buitenzijde en met hormonen behandeld, hij vertelt dat het een Streptokok bacterie is die zich in het lever verstopt en door het lichaam via de huid naar buiten wordt gewerkt. Ik zie foto’s en beelden van mensen voor en na. Potverdorie dit is interessant!

Ik blader wat door zijn site en zie dat hij op de New York Times bestseller lijst staat. Ik zie ook dat hij veel over auto-immuun problemen schrijft. En dan ben ik helemaal getriggered. Ik heb altijd gedacht (en zelfs geleerd in mijn opleiding medische basiskennis) dat auto-immuunziekte betekent dat het lichaam zichzelf aanvalt, bijvoorbeeld bij reuma, astma, artrose, MS, lupus etc. Er is geen ziekteverwekker, maar het lichaam denkt dat er een ziekte is en valt gezond weefsel aan. Deze man zegt dat het vaak virussen (vooral het epstein-barrvirus, EBV) en bacteriën zich in het lever verstoppen en bij verminderde weerstand naar boven komen. Ze pakken dan een zwakke plek in het lichaam. Het lichaam vecht terug maar creëert daarmee auto-immuunziekten. Ok???? Wow! Ik heb het EBV gehad. Zo’n 90% krijgt dit. Van die mensen ontwikkelt 10% Pfeiffer (ook gehad rond de 11 jaar) en een heel heel klein groepje krijgt Hodgkin (lymfeklierkanker, diagnose bij mij in 2005). Dus als die F#cker nog in mijn lichaam zit, dan moet die er uit en wel meteen!

Mijn laatste broodje kroket

Ik bestel zijn boek en neem me voor om mijn lever te redden. Hij vertelt dat de virussen en bacteriën zich voeden aan gluten, vetten, suikers en alle dierlijke producten. Ik doe het in mijn broek, want je mag dan 28 dagen alleen groente en fruit eten en nog ongekookt ook. Alleen dat en niet meer (ook geen olie, noten of iets anders om het op te leuken). Alleen maar water en kruidenthee drinken. Ok ga ik dit echt doen? De waarschuwingen zijn niet mals. Als het lever de gifstoffen, virussen en bacteriën vrij gaat geven, dan ga je je slecht voelen. Je moet rustig aan doen. Ja wanneer gaat dat lukken in mijn leven? Kan ik pas beginnen met mijn pensioen of zo. Na de carnaval neem ik mij voor. Er is toch nooit een goed moment. Ik ga gewoon lekker mee in de ouderwetse vastentijd. Tijdens het lichtjesbal met de carnaval schuif ik met mijn dronken hoofd een broodje kroket naar binnen en verwelkom de vet en gluten met het gevoel dat ik afscheid moet nemen van een vakantieliefde.

Week 1: motivatie, MOTIVATIE, M O T I V A T I E!!!!

Het is woensdag. De wasmand ligt vol met carnavalskleding en het normale leven begint weer. Tja ik kan er niet meer om heen: this is it. Ik ga dit doen. Ik ga met mezelf in beraad: hoe gaan we de motivatie behouden? Eerst maar eens een duidelijk doel: gezondheid daar doe ik het voor. Ik val heel moeilijk af dus als ik mij daarop richt raak ik teleurgesteld en stop ik. Nee gezondheid daar zijn al mijn persoonlijkheden het mee eens. Ik begin de dag met een sap van verse bleekselderij, dit zal ik elke dag gaan doen. Ik schil wat fruit en ga aan het werk. Op de achtergrond staat de documentaire fitgirl van de NPO op. Zo die meid werkt echt hard voor het Nederlands Kampioenschap fitnessmodel. Ik absorbeer haar toewijding als een spons. Gaat echt best ok zo, denk ik dan nog. Ik maak een bord in mijn kantoor waarop ik elke dag kan wegstrepen. Ik gooi er nog wat humor tegenaan en doop mezelf om tot groene kliko.

Week 2: de put in

Mijn blije groene kliko staat goed gevuld maar wankel. Ik begin te merken wat zo’n detox betekent. Ik begin last te krijgen van mijn lijf: huiduitslag, koud, moe, piepen in mijn oor, duizelig, emotioneel en spit. Op donderdag om ik in 90 graden mijn bed uit. Mijn rug doet zo’n pijn. Ik word bloedchagerijnig van niet kunnen eten wat ik wil in combinatie met de pijn. Dit is niet tof! Aan het eind van de week start op zaterdag de hondencursus voor Cooper en ik sta met pijn in mijn lijf op het veld in de kou en regen. Thuis is Michel na zijn werk bezig met de bouw van de pipowagen en ik kan nauwelijks helpen. Dus gooi er nog een snufje schuldgevoel bij en dan heb je mij wel gehad zo. Ik probeer de hond uit te laten in de middag maar kan nog een honderd meter lopen. Zelfs in bad kan ik niet eens ontspannen liggen, want elke beweging doet pijn. De pijn gaat nu mijn bovenrug en armen in. We gooien er een onsje zelfmedelijden op en dan ben ik echt op mijn slechts. Mijn lever waant zich vast in een punica oase, maar werk en kind trekken mij daar de koude realiteit dat ik door moet blijven gaan.

Week 3: crash and burn

Het eten begint me tegen te staan. Bah het is saai en zelfs de dingen die ik wel lekker vond eet ik met lange tanden. Ik kan geen sla meer zien en ook de komkommer/avocado soep met kruiden kan me niet bekoren. Ik krijg het ook gewoon niet meer warm en sta af en toe tegen de verwarming in de keuken of pak nog maar een douche. Ik krijg hoofpijn, oorsuizen en piepen in mijn oor. Ik slaap veel en kan me ook niet goed concentreren overdag. Alles zit in de voorbereiding, maar ik heb weinig tijd en energie over voor inkopen en in de keuken staan. In het weekend komt de crash and burn. Donderdagavond werken, vrijdag de hele dag werken, zaterdag de hele dag werken hebben me helemaal leeg getrokken. Mijn emoties zwaaien alle kanten op en ik krijg onenigheid met Michel. Ik ben gewoon niet meer in staat om mezelf in bedwang te houden. Ik knap, ben misselijk en moet spugen. Ik wil niet meer! “Moet je niet gewoon stoppen?”, vraagt een vriendin aan de telefoon. Maar ik ben nu al zo ver, ik kan het beter afmaken. Zonde van alle moeite. Ik besluit al mijn hulpbronnen maximaal in te zetten, vraag om steun en krijg die van velen. Ik blijf me vasthouden aan mijn motivatie, mensen om me heen en aan de kracht die in me zit. Ik heb zoveel meegemaakt, wat zijn nou 28 dagen. Die F#cker moet en zal uit mijn lever. Ik zie mijn lever ergens met een alcoholvrije cocktail aan een strand liggen en ik zou er alles voor geven om er naast te kunnen gaan liggen. Maar de laatste week wacht nog op mij.

Week 4: de laatste loodjes…

Mijn kleding gaat wat losser zitten, gelukkig dat is tenminste iets. Ik sta bewust niet meer op een weegschaal, omdat ik niet opnieuw in een obsessie met kilo’s wil leven. Maar op deze manier merk ik dat er iets veranderd. Ik voel me nog wel verrot. En de halfvasten in Afferden staat op zaterdag gepland. Ik wil mijn vriendinnen niet teleurstellen, maar kijk er niet echt naar uit om broodnuchter en knabbelend op een wortel door de avond te moeten. Terwijl zij lekkere drankjes drinken maak ik voor mezelf water met munt en limoen en doe ik net alsof ik een cocktail heb. Eigenlijk voel ik me toch al half dronken van de detox. Mijn lever geeft me een high five vanaf de massagetafel in een luxe vakantieresort en ik knipoog terug. De vakantie is bijna over maat 😉 Ik eet een banaan vlak voordat we naar de tent gaan en moet met mezelf lachen: gaan MET die banaan. Ik overleef de avond maar ben rond 23.30 uur echt kapot van het dansen. Ik voel me duizelig en geef aan dat ik naar huis wil, ik ben per slot van rekening ook nog de BOB: bewust onbeschonken banaan.

Terug van vakantie

Ik schrijf dit nu op de een na laatste dag van de vakantie van mijn lever. Morgen mag mijn lever de laaste selfie schieten, afscheid nemen van vrienden en richting de luchthaven gaan. Ik snap wel dat hij zich wat ondergewaardeerd heeft gevoeld en dat deze vakantie welverdiend is, maar nu mag hij weer aan de slag. Ik dagdroom momenteel van noten en sushi, maar zal het rustig moeten opbouwen. Ik wil van het leven kunnen blijven genieten, maar zal toch zeker de gluten en dierlijke producten zoveel mogelijk vermijden. Namens mijzelf en mijn lever: bedankt voor het lezen. Aan iedereen die mij op zijn of haar eigen manier heeft gesteund, dank je wel dat je mij hebt gedragen in een moeilijke tijd.

Wil je meer weten over het werk van the medical medium:
http://www.medicalmedium.com/

Wanneer je vragen hebt, stuur me gerust een berichtje.

Boos is verdrietig

Toen ze voor de eerste sessie binnen kwam lopen, zat de spanning haar hoog. Ze begon onmiddellijk te huilen. “Ik ben niet zo’n prater.”, snikt ze. “Ik heb slecht geslapen en ben de hele morgen al gespannen.” Ze denkt dat ze met mij moet gaan praten. Dat heeft ze bij de psycholoog al gedaan en dat hielp haar niet voldoende. Maar ik werk als coach anders, alleen weet zij dat niet. Laat ik je eerst even meenemen naar hoe ze bij mij terecht kwam.

Het leven niet meer zien zitten

Eind vorig jaar zat ze in een burn-out en zag ze het leven niet meer zitten. Haar ouders maakten zich zorgen en stelden haar voor om naar mij te gaan. Als coach ben ik uiterst voorzichtig met dit soort cliënten. Anders dan een psycholoog ben ik niet beschermd of verzekerd wanneer een cliënt zich bijvoorbeeld van het leven beroofd. Als iemand onder behandeling van een psycholoog is, vraag ik uitdrukkelijke toestemming. Na de intake heeft zij mijn actieplan voorgelegd aan haar behandelaar. Deze ging akkoord.

“Komt goed uit dat je geen prater bent, want dat gaan we ook niet doen.”, zeg ik. En ik begin met het door mij zelf ontwikkelde emotie-panorama. Ze begint te werken met de blokjes en haar emoties zakken. Wel blijkt uit het emotie-panorama een enorme piek in verdriet en nagenoeg geen boosheid. Ze is niet de eerste bij wie ik dat zie, haar emoties zijn niet in balans en het verdriet is inmiddels een soort bliksemafleider voor de emoties die ze wel zou mogen voelen.

De onderdrukte boosheid

Ik werk met haar een aantal sessies en ze begint te merken dat het probleem niet bij het verdriet heeft gelegen, maar bij het onderdrukken van boosheid. Had ze functioneel boos kunnen worden dan had ze haar grenzen kunnen bewaken. Grenzen die ze nodig had gehad om te voorkomen dat ze in een burn-out was gekomen. De behandeling die ze tot nu toe heeft gehad heeft zich gericht op praten over het verdriet. Maar daar wordt het verdriet doorgaans alleen maar erger van, mede omdat ze dacht dat dit kwam door het onverwerkte verdriet over haar oma’s overlijden een aantal jaren terug.

Binnen een paar weken gaat ze zich beter voelen. Snapt ze waar haar emoties vandaan komen en zet ze alles op alles om weer geluk in het leven te vinden. Het begint te werken! Ze heeft weer plezier en voelt zich minder neerslachtig. Ze onderneemt acties, is weer in beweging. En ik denk dat ze klaar is voor de volgende stap.

Klaar voor de volgende stap

“Ga je een keer mee boksen?”, vraag ik haar. En daar staat ze voor open. Ik werk steeds vaker samen met Davy van Limed Sport in Horst. Samen met hem laat ik haar fysiek ervaren hoe ze reageert op druk en wat ze anders zou kunnen doen. Ze mag kijken en ervaren vanuit zichzelf. Maar ook mag ze kijken wat het met een ander doet wanneer er druk wordt gegeven. Davy spart met mij en natuurlijk delf ik het onderspit (hadden we zo afgesproken). Het wordt muisstil achter mij, waar ze zit te kijken.

Ik draai me naar haar om en vraag hoe het gaat. Ze begint tranen met tuiten te huilen. “Hij deed jou pijn, dat was niet fijn om naar te kijken.”, brengt ze uit. “Ok wat VOELDE je toen je keek?” Je zou er bijna intrappen dat ze er verdrietig van wordt, maar ze zegt zelf dat ze eerst boos werd toen ze zag wat er met mij gebeurde. En dan, in dat moment, kan ik het mooiste doen wat ik maar kan doen: de emotie her-programmeren IN het moment. Normaal spreken mensen met mij achteraf over wat ze hebben ervaren, maar nu zitten we er middenin.

Als sneeuw voor de zon

Ik kniel voor haar en begin met IEMT (vergelijkbaar met EMDR) ik beweeg mijn vinger en ze moet met haar ogen volgen. Het helpt nog niet echt. Dan ga ik over naar EFT (Emotional Freedom Techniques) en middels klopbewegingen ‘tikken’ we de emotie weg. Het gaat weer beter met haar. Maar nu gaan we het testen. Davy en ik zetten nog een ronde sparren in. Terwijl ik veel meer druk krijg dan de eerste ronde, zit ze er nu rustig naar te kijken. Prachtig! (Al was ik zelf wel blij toen die ronde voorbij was.)

Deze week kwam ze voor de afrondende sessie. Haar verdriet kreeg een rapportcijfer 8 en middels de coaching wilde ze naar een 4.” Met een sereen gezicht vertelt ze dat ze nu zelfs onder de 4 zit. Ze voelt zich zoveel malen beter. “Gek, wat zo’n bokssessie dan allemaal teweeg kan brengen.”, glimlacht ze. Ik vind het niet gek. Ze heeft hard gewerkt om weer beter te worden, met de focus op het juiste. Haar boos is niet meer verdrietig.

Dit verhaal deel ik met toestemming van de betrokkene. Ik blog over de verhalen van mijn cliënten om anderen mee te geven dat ze niet de enige zijn met en in hun problemen. Ook wil ik hiermee hoop geven, het lijkt misschien onoverkomelijk, maar dat is het niet. Er is altijd hulp of een oplossing. Emoties zijn er alleen maar om je te helpen, niet om je te straffen. Zodra de les geleerd is, doven de emoties vanzelf uit.

Workshop emotie-panorama (VOL)

Het emotie-panorama is een uniek middel, dat is ontwikkeld door Drijfveerkracht, om de emotionele beleving van een gesprekspartner op eenvoudige wijze in beeld te brengen. Je hebt in principe geen voorervaring nodig in psychologie of coaching om met dit panorama te werken.

De gesprekspartner kiest eenvoudigweg de emoties die hij of zij herkent en plaats ze vervolgens op een werkmat. Je leert in deze workshop hoe je met het panorama kan werken en hoe je het panorama vervolgens kunt lezen / analyseren.

In deze workshop van één dag maken we een reis door de verschillende emoties: wat ze precies betekenen en voor je doen. Vervolgens ga je aan het werk met jouw eigen panorama en kan je het panorama van een andere deelnemer begeleiden.

Bij deze workshop ontvang je het emotie-panorama t.w.v. €49,95 gratis!

Het panorama is los verkrijgbaar in de shop.

 

De tussenstop

Gisteravond wacht ik in de Youniversity op een groepje oud leerlingen van het Dedron College in Horst. Ik heb ze al bijna twee jaar niet gezien.  In gedachte reis ik terug naar januari 2016 dat we in de kamer van de bevlogen Dorien Stals met elkaar een fles Jip en Janneke champagne drinken en op briefjes schrijven wat we in 2021 bereikt willen hebben. De briefjes heb ik in de fles voor ze bewaard.

Een half uur te laat druppelt het groepje binnen met drinken en eten. De ruimte vult zich al snel met gezellige gesprekken als we met zijn allen bij de bar gaan zitten.  Een voor een pak ik de briefjes en vertellen ze eerst hoe het nu met ze gaat. Het zijn mooie verhalen, maar soms ook heftig. Er zijn dingen gebeurd die we toen met zijn allen niet hadden kunnen vermoeden: positief en soms ook heel erg ingrijpend. Ik verheug me over de openheid van deze jonge mensen. Ze waren kinderen toen ik ze leerde kennen en ze worden nu jong volwassenen.

Ze zijn uitgewaaierd naar de universiteiten in Wageningen, Tilburg en Delft. Ze vertellen over het studentenleven. Sommigen zijn blij met hun keuzes anderen niet of ten delen. Ik kan zo verschrikkelijk van hun jeugdigheid genieten. De wereld ligt aan hun voeten en hun talenten beginnen steeds meer vorm  te krijgen. Alles wordt overgoten met een sausje van het studentenleven: commissies, feesten en veel sociale contacten.

We weten eigenlijk allemaal niet meer wat we toen precies hebben opgeschreven. Na elk verhaal lees ik het briefje voor. Om sommige dingen moeten we smakelijk lachen. Het mooie vind ik wel dat ze toch voor een groot deel hebben weten te vangen wat ze nu al realiseren.

Het is 0.30 uur als ik de deur van de Youniversity weer sluit en op de achtergrond de muziek van het feest in de Grote Waaij aan de overkant hoor. Daar wordt het leven gevierd, maar in de Youniversity zelf ook! Ik ben zo verschrikkelijk dankbaar dat ik met ze heb mogen werken. Ook met alle studenten van Windesheim die ik via Facebook volg en soms nog berichten van krijg. Ze krijgen mooie banen, starten succesvolle bedrijven, gaan naar het buitenland, kopen huizen, krijgen kinderen, gaan trouwen. Allemaal mijlpalen naar de uiteindelijke stip op de horizon waarvoor ze kozen.

Met dit groepje heb ik de sfeervolle tussenstop gisteren gemaakt en wacht ik geduldig op hun vervolgstappen. Een van deze jongens riep gisteren: ik weet zeker dat iemand uit deze groep miljardair gaat worden! Dus we gaan nu even naar de reclame….en komen bij u terug in 2021.