Na zeven jaar ben je jouw eigen bullshit kwijt

Gepubliceerd door Eliane Reehuis op

Human Design helpt je te herstellen op celniveau. Dit heet deconditioneren. Je leert wat je wel en niet bent. Je krijgt de kaart (bodygraph) van de vaste betrouwbare levensenergie die in jou zit. Hetgeen je bent. En je ziet ook meteen waar jouw openheid zit: wat je niet bent. Met die kaart in handen kun je besluiten om te gaan experimenteren met jouw strategie en autoriteit. Dat klinkt fantastisch! Doe mij maar meteen keer drie … not! Dat duurt zeven jaar.


Ken jij jouw type nog niet en heb je nog geen gratis bodygraph opgevraagd, check dan deze blog.


Sorry … even geduld

Gloek? Wat zei je, zeven jaar? Dat is lang. Toen ik dat voor het eerst hoorde was ik ontmoedigd en sceptisch tegelijk. Human design linkt op unieke wijze jouw lichaam en geest aan elkaar. En wat er in jouw bodygraph staat is niet per se wat je leeft als je het voor het eerst ziet. Hieronder kun je naar mijn design kijken en er wat zaken uithalen:

een ervaren kijker haalt in één oogopslag uit

Mijn blauwdruk

Als een projector ben ik hier om uitgenodigd en helder te zijn over

  • Het bekrachtigen van anderen met mijn individuele manier van denken en het uitlokken van de juiste emotionele spirit.
  • Het delen, wanneer gevraagd, van mijn betekenisgeving aan het verleden
  • De steun die ik geef en ontvang van mijn gemeenschap (tribe)

Wat ik niet ben (not-self)

Super leuk hè als je beschrijvingen ziet van de levenskracht die in jouw ontwerp huist. Eerlijk gezegd herkende ik me daar niet zo in bij de start. Waar ik me wel in herkende? De problemen die ik had vanuit mijn openheid (de witte centra). De openheid van deze centra zorgen ervoor dat jouw geest (mind) overuren draait op de thema’s van dat centrum. Wat zou je in één blik dus ook kunnen zien?

  • Dat ik moeite heb met stil zijn. Wanneer er in een groep niet wordt gesproken voel ik een enorme druk om dat op te vullen.
  • Dat ik steeds nadenk over liefde en richting in mijn leven. Dat ik er naar zoek en het op die manier niet vindt.
  • Dat ik vasthoud aan zaken die niet goed voor me zijn.
  • En dat ik niet weet wanneer genoeg genoeg is. (Thema voor elke projector.)

Wat heb ik ermee gedaan?

Ik moest opnieuw leren om mezelf te zijn. Om weg te blijven bij de problemen die ontstonden vanuit mijn openheid. Echter, dat doe je niet met jouw hoofd. Maar via strategie en autoriteit. Mijn type is projector. Ik ben ‘ontworpen’ om mensen te helpen/gidsen. Maar alleen wanneer iemand mij uitnodigt. Daarop wachten (in plaats van initiatief nemen) is mijn strategie. Of ik daar een ja of nee op heb, bepaalt mijn innerlijke autoriteit. Maar wacht? Iedereen is toch uniek? Klopt. Ook al val je binnen de categorie van een type. Er is geen ander zoals jij. Het zegt alleen wat over de strategie die bij je past.

Mijn innerlijke autoriteit is solar plexus: ik ben een emotioneel wezen. Wachten dus … tot mijn emoties gekalmeerd zijn voor ik besluit of het correct voor mij is. Mijn emoties drijven mij tot spontaniteit. En dat is bad news voor mij. Tegenwoordig slaap ik er een nachtje over (vaak zelf nog een hele hoop nachtjes). Of ik me emotioneel nu heel goed of heel slecht voel op een bepaald moment, ik heb geleerd geen beslissing te nemen op basis van dat moment. Het heeft me veel gebracht kan ik zeggen. Als projector mag ik wachten op een uitnodiging en dan neem ik de tijd om mijn emoties te laten bezinken. Maar de praktijk: poeh! Het hoe, daar kom je jezelf behoorlijk tegen. Met name alle gedachten die je er over hebt. Dat wordt binnen human design conditionering genoemd. Je neemt dan beslissingen met je hoofd. Het hoofd is de enige plek waar geen innerlijke autoriteit aanwezig is volgens human design.

Geen quick fix

In het begin van mijn experiment ging ik dus zeer regelmatig de verwarring in. Maar gaandeweg leerde ik meer te vertrouwen op mijn innerlijke autoriteit. Vreemd genoeg (of juist niet) kwamen er zelfs meer uitnodigingen. Juist toen ik wachtte. Het werkte! Die resultaten zijn leuk. Toch is het een proces van jaren en niet altijd makkelijk. Human Design is geen quick fix.

Ik zelf dook diep in de chart. En las alles wat er te lezen viel. Toch merkte ik dat het bloemrijke, moeilijke taal was. Het was niet altijd meteen te begrijpen. En al helemaal niet één-op-één te vertalen naar het dagelijks leven. Daarnaast is het meeste, wat er online te vinden is, in het Engels. Voor veel Nederlanders niet optimaal. Door de populariteit tegenwoordig is er ook veel onjuiste informatie.

Bizar genoeg werd ik steeds uitgenodigd om anderen te helpen met Human Design. Maf hoe dat werkt. Het stond namelijk niet op mijn site. De laatste jaren heb ik gestudeerd én mensen begeleid als ik daartoe correct werd uitgenodigd. Daar ervaar ik veel succes mee, het signatuur van de projector die op de juiste weg is.

In april 2024 rondde ik mijn officiële opleiding aan de IHDS (international human design school) af en ben ik gecertificeerd om mensen te gidsen in het leven van hun blauwdruk.

En zijn jouw problemen nu weg?

Nee hoor! Die problemen vanuit mijn openheid, ze blijven. Alleen ik neem mijn gedachten niet meer zo serieus. Ik heb meer vertrouwen in mijn proces en keuzes. Ik voel veel meer zelfliefde en levensvreugde. Dat betekent niet dat het leven alleen maar leuk is, maar dat ik meer geniet en dat het OK is. Dat gun ik iedereen!




0 reacties

Geef een reactie

Avatar plaatshouder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.