In de put

Met grote regelmaat bevond ik mezelf onderaan een put. Daar op de grond werd ik omgeven door leegte. Ik voelde me als te dun uitgesmeerd beleg: voor het oog doet het nog wat, maar bij het eten valt het bar tegen. Onderaan de put realiseerde ik me dan weer dat ik teveel had gedaan. Ik heb laddertjes getimmerd, touwen naar boven gegooid, met mijn blote handen langs de wanden omhoog geklauwd, anderen geroepen om me er uit te trekken. Dan stond ik weer naast de put met het heilige voornemen er niet weer in te belanden. Natuurlijk lukte me dat niet.

De vaatdoek

Het is niet dat ik het slecht heb, waardoor ik soms nog steeds onderaan de put beland. Zeer zeker niet. Het erge is, is dat ik er zelf voor kies om er te gaan zitten. Ik WIL gewoon teveel. Mensen vragen me regelmatig hoeveel uren mijn dag heeft: gewoon 24, net als bij de rest. Ik knijp het alleen uit als een vaatdoek, tot er geen drupje meer over is … en soms van mij ook niet meer. Maar dat is toch niet waarvoor ik hier ben?

Op mijn grafsteen hoeft niet te staan: hier ligt Eliane, ze heeft zo hard gewerkt!

Vallen en opstaan

Toch begint mijn put er de laatste jaren uit te zien. De bodem bereik ik niet meer volledig. Vooral omdat ik me realiseerde dat ik niet bestemd ben om het druk te hebben. Het is mijn bestemming, en dat van iedereen, om een zo vervullend mogelijk leven te leiden. Ik zet mijn intentie steeds scherper neer: ik wil mij op mijn best geven, niet mijn rest geven. Het is een kwestie van op tijd bijsturen. En ook dat is niet één stijgende lijn omhoog, maar een proces van vallen en opstaan. Wat dat betreft kan je me niet eens een ezel noemen: want ik stoot me wel 100x aan dezelfde steen.

De put

Ik zie mijn ideale put als een bron die rijkelijk gevuld is. Rust, ontspanning en plezier vullen mijn put. Het is er prettig toeven, je kunt er gezellig om heen staan en het water je laten verfrissen. Het heldere en rustige wateroppervlak weerspiegelt je als je er in kijkt. Er is daadwerklijk wat uit deze put te halen

Ik kan uit mezelf putten, in plaats van mezelf uit te putten.

Verkeerd verbonden

Ik weet nog hoe het voelde, de ouderwetse draaischijf van een telefoon. Het geluid waarmee je het cijfer activeert (tsssjikkk) en hoe de schijf weer terugdraait (trrrrrr). In de jaren 80 had je zelfs telefoonnummers met nog maar vijf cijfers. En wachtte je na het draaien op de holle klanken in de grote hoorn.

Ouderwets swipen

Mensen waren veel meer thuis en namen bijna altijd op. Te meer omdat er in die tijd nog geen nummermelding was. Ze verwachtte dat wanneer er werd gebeld dat het niet lastig zou zijn maar van belang. Je kon door het dikke telefoonboek bladeren en met je vinger over de dunne papier aan de binnenzijde langs de achternamen glijden. Dat was nog eens swipen! En van de meest belangrijke mensen wist je het nummer uit jouw hoofd.

Leuker kunnen we het niet maken

Nu zou je denken dat, met de komst van technologie, onze wijze van verbinden beter is geworden. Maar helaas, het lijkt een beetje op wat de Belastingdienst roept: leuker kunnen we het niet maken, makkelijker wel. Sterker nog, met gemak van verbinden komt een stuk chaos en oppervlakkigheid. Met alle duizende manieren van verbinden, raken we juist kwijt waarvoor het bestemd is: elkaar. En als dat gebeurt dan heeft dat een grote impact.


Bezet toon: mensen zijn zo druk met hun leven dat je ze niet kunt bereiken.

Geen gehoor: mensen checken uit, zijn er niet. Verliezen zichzelf in werk en verslavingen.

Dure rekening: aan de mensen die je wel te woord kunnen en willen staan betaal je een dure rekening.


Verbinden leer je van jouw ouders

Als het gaat om verbinden, dan leren we dat van onze ouders. Net zoals mijn papa of mama mij lieten zien hoe ik moest telefoneren. Maar wat nou als de ouders het zelf niet meer weten, wat leren de kinderen dan? Dit gaat van kwaad tot erger! We nemen onze stijl van verbinden mee in de relaties in het volwassen leven. Hoe we met bazen, vrienden en vooral geliefden omgaan. En daar raken we vaak ‘verkeerd verbonden’. Je denkt dat je de juiste belt, maar hebt iemand anders aan de lijn. Niet de persoon die je nodig hebt. Ruzies in relaties zijn bijvoorbeeld in 99% van de gevallen te herleiden naar een onveilige hechtingsstijl.

Het goede nieuws is dat we nog wel kunnen leren om een goede verbinding te leggen. Het kost alleen wat moeite… Ik kan het weten.

The only way out… is in ❤


De spiegel van de onbereikbare man

“Kan ik je binnenkort even spreken, ik ben in de war?”, lees ik op het beeldscherm van mijn telefoon. “Oei!”, schiet het door mijn hoofd. Ik ken haar als klant en weet natuurlijk al een beetje wat er bij haar speelt. En ik leef en voel helemaal met haar mee, ik heb het namelijk zelf ook meegemaakt.

De verboden vrucht

Het was Adam die door Eva werd verleid om de verboden vrucht te eten. Misschien komt het omdat ik een vrouw ben, dat ik het anderom meer hoor. Vrouwen die vallen voor een man die al een relatie heeft (of op andere wijze niet bereikbaar is). Wie is dan eigenlijk de verboden vrucht? En wie verleidt wie? Misschien denk je nu wel: wat een verwerpelijke vrouw dat ze dat doet zeg! Ik ben net zo verwerpelijk geweest als je er op die manier naar kijkt. Vanuit die zijde kan ik je vertellen dat het voornamelijk heel erg pijnlijk is. Je kan er nou eenmaal niets aan doen dat je gevoel krijgt voor iemand. En terwijl ik hard en diep viel probeerde ik te laveren tussen wat ik moreel acceptabel vond en verschroeid worden door passie.

Pieken en dalen

Ik ben nog nooit zo heen en weer geslingerd in mijn emoties dan tijdens die periode: hoop, pijn, verlangen, afwijzing, lust, passie, wrok, schuldgevoel, spanning, liefde, jaloezie. Het is alsof je onderkoeld in de vrieskou buiten loopt, een huis met een warm vuur treft, iemand je binnen vraagt en jij zegt: nee dank je, ik sta hier goed. Het is een spel van aantrekken en afstoten, het is niet voor mietjes. Elke keer dat je echt denkt dat je er klaar mee bent: dan komt hij! Natuurlijk, hier heb je op gewacht. Hij gaat voor je kiezen. Nu gaat het gebeuren. …. Oh nee toch niet.

De bubbel

Je leeft in een bubbel, je hebt nergens anders meer oog voor. En het lijkt allemaal zo perfect. Maar ja, je bent niet echt samen. In mijn geval zelfs niet lichamelijk. Je komt die vieze sokken niet tegen, geen gechagerijn in de morgen etc. Het is allemaal onder hoge spanning en het is niet de echte weergave van het leven. Toch geloof je dat dit goed komt, want ja dit is ECHTE LIEFDE!

Hij heeft gekozen

“De kogel is door de kerk.” Ze vertelt me hoe hij heeft besloten om bij zijn vrouw weg te gaan. Ze hadden de laatste tijd geen contact, ze ging haar eigen weg en richtte zich op iemand die wel voor haar wilde gaan. En dan precies gebeurd natuurlijk waar ze al jaren op hoopt. Nu is ze verward. Ik hoor het diepe verdriet in haar stem over de telefoon en mijn hart bloed met haar mee.

Een zwaluw maakt geen zomer

Nu hij voor haar wil gaan raakt ze in dilemma. Haar hoofd weet wel dat dit niet verstandig is, maar haar vermoeide hart wil de andere kant op. Ik geef niet graag adviezen maar doe het nu wel: laat het hem niet van ene bed in het andere stappen. Als je nu toegeeft blijf je voor altijd de tweede viool. Dan start jullie relatie terwijl hij zijn breuk niet heeft verwerkt. Als het bestemd is, dan komen jullie echt samen. Dat heb ik steeds tegen mezelf gezegd en het keiharde resultaat is dat ik NIET bij de man ben over wie ik schreef. En ik ben er dankbaar om, nu na lange tijd. Ik heb nu liefde en eentje die onbesmet is.

De echte liefde

Een paar jaar geleden zag ik online een glimp van mijn toenmalige crush en schreef dit gedicht. Ik gun alle mannen en vrouwen die in welke vorm dan ook wachten op liefde dat ze niet meer wachten maar de liefde zoeken die er wel is: allereerst de liefde voor jezelf en daarnaast de juiste persoon die van je houdt om de juiste redenen.

Gedicht: echo uit het verleden

Ik was je vergeten
Tot een echo je terug bracht
Een rimpeling aan het oppervlak
In mijn inmiddels rustige vijver

De echo nam me mee terug
Naar een tijd van pieken en dalen
En het gevoel dat ik zonder jou
Niet zou kunnen leven

Je voelde als zuurstof
Na lang mijn adem inhouden
Als water
Na lang in de woestijn lopen
Als de eerste aanraking
Van een nieuwe geliefde
Spannend en tegelijk
Griezelig bekend

De tijd stond stil
Maar ging te snel
Je glipte weg
Terug naar jouw veilige haven
Terwijl ik doelloos ronddobberde
Bang dat ik zou verdrinken in verdriet

Nu lig ik aan het oppervlak van mijn vijver
En kijk ik naar de wolken terwijl ze voorbij zweven
En rustig vervaagt de echo
Tot de kleine rimpeling
Van een mooie les


Een paar jaar geleden schreef ik ook deze blog, wat tot op heden (met een paar duizend lezers) de meest gelezen blog is die ik ooit schreef. Het leeft dus meer dan je misschien denkt.

Mijn lever mocht 28 dagen met vakantie

Het is april 2018 wanneer ik ineens rare bulten in mijn gezicht en hals krijg. Ik vermoed een zonne-allergie, maar na de zomer is het niet over. Sterker nog, ik loop inmiddels met een grote eczeem vlek in mijn hals die maar niet over gaat.

Eerst heb ik beschreven waarom ik een zeer heftige detox van 28 dagen ben gaan doen. Vind je dat niet zo interessant en wil je direct naar het ramptoerisme scroll dan door naar de subkop WEEK 1 🙂

Zoektocht op internet

Ik zoek op het internet naar huidaandoeningen, maar ben al half dood als ik drie pagina’s verder ben. Er is zoveel informatie en het lijkt dan meteen ook zo verschrikkelijk met wat ik allemaal lees. Op een gegeven moment zeg ik tegen mijn vriend dat die exzeemplek zo zacht aanvoelt en hij beaamt het. Normaal voelt exzeem hard en dik aan. Als ik zoek valt mijn oog op ‘fluweel zacht eczeem’ en lees ik over auto-immuunziektes aan de schildklier.

Je MOET naar een arts!

Mijn omgeving vindt dat ik naar een arts MOET. Ik word er persoonlijk wars van om steeds weer artsen te bezoeken die mij vervolgens vertellen dat gezien mijn complexe medische geschiedenis ze niet zeker weten of ik iets heb maar wel de zwaartste medicijnen willen voorschrijven. Ik een kanker aan mijn immuunsysteem gehad en ook auto-immuun onstekingen aan mijn iris (waar ik bijna blind van raakte, ik heb nog steeds een verlamde pupil links). Ik besluit niet toe te geven aan angst en op mijn, inmiddels zeer grote, kennis en ervaring te putten. Ik kan dit zelf! Ik lees bijvoorbeeld dat gluten niet goed zijn en besluit meteen alle gluten uit mijn eetpatroon te weren. Daarnaast ontvang ik Reiki behandelingen, werk ik met Bach druppels en de MIR-methode. Mijn eczeem verdwijnt als sneeuw voor de zon. Helemaal weg. Ik ben blij en opgelucht.

The medical medium

Ergens in januari zap ik wat over de tijdlijn van Facebook en zie ik een video van Anthony William (the medical medium). Hij vertelt over acné. Ik heb daar geen last van, maar wat hij vertelt vind ik interessant en ik besluit door te kijken. Acné wordt veelal van de buitenzijde en met hormonen behandeld, hij vertelt dat het een Streptokok bacterie is die zich in het lever verstopt en door het lichaam via de huid naar buiten wordt gewerkt. Ik zie foto’s en beelden van mensen voor en na. Potverdorie dit is interessant!

Ik blader wat door zijn site en zie dat hij op de New York Times bestseller lijst staat. Ik zie ook dat hij veel over auto-immuun problemen schrijft. En dan ben ik helemaal getriggered. Ik heb altijd gedacht (en zelfs geleerd in mijn opleiding medische basiskennis) dat auto-immuunziekte betekent dat het lichaam zichzelf aanvalt, bijvoorbeeld bij reuma, astma, artrose, MS, lupus etc. Er is geen ziekteverwekker, maar het lichaam denkt dat er een ziekte is en valt gezond weefsel aan. Deze man zegt dat het vaak virussen (vooral het epstein-barrvirus, EBV) en bacteriën zich in het lever verstoppen en bij verminderde weerstand naar boven komen. Ze pakken dan een zwakke plek in het lichaam. Het lichaam vecht terug maar creëert daarmee auto-immuunziekten. Ok???? Wow! Ik heb het EBV gehad. Zo’n 90% krijgt dit. Van die mensen ontwikkelt 10% Pfeiffer (ook gehad rond de 11 jaar) en een heel heel klein groepje krijgt Hodgkin (lymfeklierkanker, diagnose bij mij in 2005). Dus als die F#cker nog in mijn lichaam zit, dan moet die er uit en wel meteen!

Mijn laatste broodje kroket

Ik bestel zijn boek en neem me voor om mijn lever te redden. Hij vertelt dat de virussen en bacteriën zich voeden aan gluten, vetten, suikers en alle dierlijke producten. Ik doe het in mijn broek, want je mag dan 28 dagen alleen groente en fruit eten en nog ongekookt ook. Alleen dat en niet meer (ook geen olie, noten of iets anders om het op te leuken). Alleen maar water en kruidenthee drinken. Ok ga ik dit echt doen? De waarschuwingen zijn niet mals. Als het lever de gifstoffen, virussen en bacteriën vrij gaat geven, dan ga je je slecht voelen. Je moet rustig aan doen. Ja wanneer gaat dat lukken in mijn leven? Kan ik pas beginnen met mijn pensioen of zo. Na de carnaval neem ik mij voor. Er is toch nooit een goed moment. Ik ga gewoon lekker mee in de ouderwetse vastentijd. Tijdens het lichtjesbal met de carnaval schuif ik met mijn dronken hoofd een broodje kroket naar binnen en verwelkom de vet en gluten met het gevoel dat ik afscheid moet nemen van een vakantieliefde.

Week 1: motivatie, MOTIVATIE, M O T I V A T I E!!!!

Het is woensdag. De wasmand ligt vol met carnavalskleding en het normale leven begint weer. Tja ik kan er niet meer om heen: this is it. Ik ga dit doen. Ik ga met mezelf in beraad: hoe gaan we de motivatie behouden? Eerst maar eens een duidelijk doel: gezondheid daar doe ik het voor. Ik val heel moeilijk af dus als ik mij daarop richt raak ik teleurgesteld en stop ik. Nee gezondheid daar zijn al mijn persoonlijkheden het mee eens. Ik begin de dag met een sap van verse bleekselderij, dit zal ik elke dag gaan doen. Ik schil wat fruit en ga aan het werk. Op de achtergrond staat de documentaire fitgirl van de NPO op. Zo die meid werkt echt hard voor het Nederlands Kampioenschap fitnessmodel. Ik absorbeer haar toewijding als een spons. Gaat echt best ok zo, denk ik dan nog. Ik maak een bord in mijn kantoor waarop ik elke dag kan wegstrepen. Ik gooi er nog wat humor tegenaan en doop mezelf om tot groene kliko.

Week 2: de put in

Mijn blije groene kliko staat goed gevuld maar wankel. Ik begin te merken wat zo’n detox betekent. Ik begin last te krijgen van mijn lijf: huiduitslag, koud, moe, piepen in mijn oor, duizelig, emotioneel en spit. Op donderdag om ik in 90 graden mijn bed uit. Mijn rug doet zo’n pijn. Ik word bloedchagerijnig van niet kunnen eten wat ik wil in combinatie met de pijn. Dit is niet tof! Aan het eind van de week start op zaterdag de hondencursus voor Cooper en ik sta met pijn in mijn lijf op het veld in de kou en regen. Thuis is Michel na zijn werk bezig met de bouw van de pipowagen en ik kan nauwelijks helpen. Dus gooi er nog een snufje schuldgevoel bij en dan heb je mij wel gehad zo. Ik probeer de hond uit te laten in de middag maar kan nog een honderd meter lopen. Zelfs in bad kan ik niet eens ontspannen liggen, want elke beweging doet pijn. De pijn gaat nu mijn bovenrug en armen in. We gooien er een onsje zelfmedelijden op en dan ben ik echt op mijn slechts. Mijn lever waant zich vast in een punica oase, maar werk en kind trekken mij daar de koude realiteit dat ik door moet blijven gaan.

Week 3: crash and burn

Het eten begint me tegen te staan. Bah het is saai en zelfs de dingen die ik wel lekker vond eet ik met lange tanden. Ik kan geen sla meer zien en ook de komkommer/avocado soep met kruiden kan me niet bekoren. Ik krijg het ook gewoon niet meer warm en sta af en toe tegen de verwarming in de keuken of pak nog maar een douche. Ik krijg hoofpijn, oorsuizen en piepen in mijn oor. Ik slaap veel en kan me ook niet goed concentreren overdag. Alles zit in de voorbereiding, maar ik heb weinig tijd en energie over voor inkopen en in de keuken staan. In het weekend komt de crash and burn. Donderdagavond werken, vrijdag de hele dag werken, zaterdag de hele dag werken hebben me helemaal leeg getrokken. Mijn emoties zwaaien alle kanten op en ik krijg onenigheid met Michel. Ik ben gewoon niet meer in staat om mezelf in bedwang te houden. Ik knap, ben misselijk en moet spugen. Ik wil niet meer! “Moet je niet gewoon stoppen?”, vraagt een vriendin aan de telefoon. Maar ik ben nu al zo ver, ik kan het beter afmaken. Zonde van alle moeite. Ik besluit al mijn hulpbronnen maximaal in te zetten, vraag om steun en krijg die van velen. Ik blijf me vasthouden aan mijn motivatie, mensen om me heen en aan de kracht die in me zit. Ik heb zoveel meegemaakt, wat zijn nou 28 dagen. Die F#cker moet en zal uit mijn lever. Ik zie mijn lever ergens met een alcoholvrije cocktail aan een strand liggen en ik zou er alles voor geven om er naast te kunnen gaan liggen. Maar de laatste week wacht nog op mij.

Week 4: de laatste loodjes…

Mijn kleding gaat wat losser zitten, gelukkig dat is tenminste iets. Ik sta bewust niet meer op een weegschaal, omdat ik niet opnieuw in een obsessie met kilo’s wil leven. Maar op deze manier merk ik dat er iets veranderd. Ik voel me nog wel verrot. En de halfvasten in Afferden staat op zaterdag gepland. Ik wil mijn vriendinnen niet teleurstellen, maar kijk er niet echt naar uit om broodnuchter en knabbelend op een wortel door de avond te moeten. Terwijl zij lekkere drankjes drinken maak ik voor mezelf water met munt en limoen en doe ik net alsof ik een cocktail heb. Eigenlijk voel ik me toch al half dronken van de detox. Mijn lever geeft me een high five vanaf de massagetafel in een luxe vakantieresort en ik knipoog terug. De vakantie is bijna over maat 😉 Ik eet een banaan vlak voordat we naar de tent gaan en moet met mezelf lachen: gaan MET die banaan. Ik overleef de avond maar ben rond 23.30 uur echt kapot van het dansen. Ik voel me duizelig en geef aan dat ik naar huis wil, ik ben per slot van rekening ook nog de BOB: bewust onbeschonken banaan.

Terug van vakantie

Ik schrijf dit nu op de een na laatste dag van de vakantie van mijn lever. Morgen mag mijn lever de laaste selfie schieten, afscheid nemen van vrienden en richting de luchthaven gaan. Ik snap wel dat hij zich wat ondergewaardeerd heeft gevoeld en dat deze vakantie welverdiend is, maar nu mag hij weer aan de slag. Ik dagdroom momenteel van noten en sushi, maar zal het rustig moeten opbouwen. Ik wil van het leven kunnen blijven genieten, maar zal toch zeker de gluten en dierlijke producten zoveel mogelijk vermijden. Namens mijzelf en mijn lever: bedankt voor het lezen. Aan iedereen die mij op zijn of haar eigen manier heeft gesteund, dank je wel dat je mij hebt gedragen in een moeilijke tijd.

Wil je meer weten over het werk van the medical medium:
http://www.medicalmedium.com/

Wanneer je vragen hebt, stuur me gerust een berichtje.

Boos is verdrietig

Toen ze voor de eerste sessie binnen kwam lopen, zat de spanning haar hoog. Ze begon onmiddellijk te huilen. “Ik ben niet zo’n prater.”, snikt ze. “Ik heb slecht geslapen en ben de hele morgen al gespannen.” Ze denkt dat ze met mij moet gaan praten. Dat heeft ze bij de psycholoog al gedaan en dat hielp haar niet voldoende. Maar ik werk als coach anders, alleen weet zij dat niet. Laat ik je eerst even meenemen naar hoe ze bij mij terecht kwam.

Het leven niet meer zien zitten

Eind vorig jaar zat ze in een burn-out en zag ze het leven niet meer zitten. Haar ouders maakten zich zorgen en stelden haar voor om naar mij te gaan. Als coach ben ik uiterst voorzichtig met dit soort cliënten. Anders dan een psycholoog ben ik niet beschermd of verzekerd wanneer een cliënt zich bijvoorbeeld van het leven beroofd. Als iemand onder behandeling van een psycholoog is, vraag ik uitdrukkelijke toestemming. Na de intake heeft zij mijn actieplan voorgelegd aan haar behandelaar. Deze ging akkoord.

“Komt goed uit dat je geen prater bent, want dat gaan we ook niet doen.”, zeg ik. En ik begin met het door mij zelf ontwikkelde emotie-panorama. Ze begint te werken met de blokjes en haar emoties zakken. Wel blijkt uit het emotie-panorama een enorme piek in verdriet en nagenoeg geen boosheid. Ze is niet de eerste bij wie ik dat zie, haar emoties zijn niet in balans en het verdriet is inmiddels een soort bliksemafleider voor de emoties die ze wel zou mogen voelen.

De onderdrukte boosheid

Ik werk met haar een aantal sessies en ze begint te merken dat het probleem niet bij het verdriet heeft gelegen, maar bij het onderdrukken van boosheid. Had ze functioneel boos kunnen worden dan had ze haar grenzen kunnen bewaken. Grenzen die ze nodig had gehad om te voorkomen dat ze in een burn-out was gekomen. De behandeling die ze tot nu toe heeft gehad heeft zich gericht op praten over het verdriet. Maar daar wordt het verdriet doorgaans alleen maar erger van, mede omdat ze dacht dat dit kwam door het onverwerkte verdriet over haar oma’s overlijden een aantal jaren terug.

Binnen een paar weken gaat ze zich beter voelen. Snapt ze waar haar emoties vandaan komen en zet ze alles op alles om weer geluk in het leven te vinden. Het begint te werken! Ze heeft weer plezier en voelt zich minder neerslachtig. Ze onderneemt acties, is weer in beweging. En ik denk dat ze klaar is voor de volgende stap.

Klaar voor de volgende stap

“Ga je een keer mee boksen?”, vraag ik haar. En daar staat ze voor open. Ik werk steeds vaker samen met Davy van Limed Sport in Horst. Samen met hem laat ik haar fysiek ervaren hoe ze reageert op druk en wat ze anders zou kunnen doen. Ze mag kijken en ervaren vanuit zichzelf. Maar ook mag ze kijken wat het met een ander doet wanneer er druk wordt gegeven. Davy spart met mij en natuurlijk delf ik het onderspit (hadden we zo afgesproken). Het wordt muisstil achter mij, waar ze zit te kijken.

Ik draai me naar haar om en vraag hoe het gaat. Ze begint tranen met tuiten te huilen. “Hij deed jou pijn, dat was niet fijn om naar te kijken.”, brengt ze uit. “Ok wat VOELDE je toen je keek?” Je zou er bijna intrappen dat ze er verdrietig van wordt, maar ze zegt zelf dat ze eerst boos werd toen ze zag wat er met mij gebeurde. En dan, in dat moment, kan ik het mooiste doen wat ik maar kan doen: de emotie her-programmeren IN het moment. Normaal spreken mensen met mij achteraf over wat ze hebben ervaren, maar nu zitten we er middenin.

Als sneeuw voor de zon

Ik kniel voor haar en begin met IEMT (vergelijkbaar met EMDR) ik beweeg mijn vinger en ze moet met haar ogen volgen. Het helpt nog niet echt. Dan ga ik over naar EFT (Emotional Freedom Techniques) en middels klopbewegingen ‘tikken’ we de emotie weg. Het gaat weer beter met haar. Maar nu gaan we het testen. Davy en ik zetten nog een ronde sparren in. Terwijl ik veel meer druk krijg dan de eerste ronde, zit ze er nu rustig naar te kijken. Prachtig! (Al was ik zelf wel blij toen die ronde voorbij was.)

Deze week kwam ze voor de afrondende sessie. Haar verdriet kreeg een rapportcijfer 8 en middels de coaching wilde ze naar een 4.” Met een sereen gezicht vertelt ze dat ze nu zelfs onder de 4 zit. Ze voelt zich zoveel malen beter. “Gek, wat zo’n bokssessie dan allemaal teweeg kan brengen.”, glimlacht ze. Ik vind het niet gek. Ze heeft hard gewerkt om weer beter te worden, met de focus op het juiste. Haar boos is niet meer verdrietig.

Dit verhaal deel ik met toestemming van de betrokkene. Ik blog over de verhalen van mijn cliënten om anderen mee te geven dat ze niet de enige zijn met en in hun problemen. Ook wil ik hiermee hoop geven, het lijkt misschien onoverkomelijk, maar dat is het niet. Er is altijd hulp of een oplossing. Emoties zijn er alleen maar om je te helpen, niet om je te straffen. Zodra de les geleerd is, doven de emoties vanzelf uit.

De intieme terrorist

“Ik was bijna 10 jaar getrouwd met hem, en 13 jaar samen. Ik kende hem al van onze vriendengroep. Hij was altijd al wat opvliegerig, vooral de omgeving vond dat. Ik verzon iedere keer smoesjes voor hem. Toen wist ik nog niet dat instanties hem later zouden betitelen als een intieme terrorist.”

Een tijd geleden deed ik een oproep voor gastbloggers en kreeg via Messenger een bericht van een vrouw die ik niet ken maar wil schrijven over huiselijk geweld. Poeh wat een thema! Iets waar ik graag via mijn blog meer openheid aan wil geven. Ik stelde haar vragen via de Messenger en zo maakten we samen deze blog.

Haar verhaal:

“Het werd erger toen we onze oudste kregen. Net alsof hij soms jaloers was dat hij minder aandacht kreeg. Maar de laatste drie jaar van ons huwelijk werd het steeds heftiger, toen hij zijn vaste baan verloor. Ik kreeg een nieuwe uitdaging qua werk, met mannelijke collega’s. En daar kreeg ik aandacht van, gewoon normale aandacht, niks seksueels. Maar in zijn ogen wilde plotseling iedere man seks met mij en had ik relaties met veel mannen en zelfs vrouwen. Het was vooral emotioneel geweld. Hij sloot mij af voor de buitenwereld, en zorgde dat ik niet meer bij de financiën kon. Hij heeft wel eens mij vast gepakt, of een mobiele telefoon in mijn gezicht gegooid. Verder was het veel dreigen, bijvoorbeeld net voor mijn ogen tegen de muur slaan of tegen de bank.

De controle werd ook steeds erger. Hij hackte mijn telefoon en mijn computer, en volgde mij via mijn telefoon. Tevens ook inbreken in Facebook en mail. Zelfs na onze breuk kwam ik er achter dat er op mijn computer een programma zat, waarmee hij in mijn computer kon kijken. Zo heeft hij ook geprobeerd om zo’n programma op mijn telefoon te zetten. Hij was ook erg gefixeerd op seks.”

Eliane: ik vroeg haar wat er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ze vertrok. Deze vraag vind ik essentieel, want het is moeilijk om de kracht te vinden om weg te gaan. Een intieme terrorist kan je zien als een wurgslang. Je wordt constant gemanipuleerd en er is altijd een ‘reden’ waarom het gebeurd. Een wurgslang verstevigt zijn greep juist wanneer je uitademt. En zo gaat de relatie van kwaad tot erger, juist wanneer je denkt dat alles goed gaat gebeurd er weer wat en wil je het niet verpesten omdat het beter lijkt te gaan. Meestal weet de omgeving niets en ziet niet dat je bijna stikt.

“Toen mijn opa slecht lag, op sterven, was het een moeilijke tijd. Iedere dag bij opa zijn, voor mijn kinderen zorgen en werken. Toen mijn opa na 2 weken uiteindelijk was gestorven, en ik heb haar gewassen samen met familie kwam ik thuis. Hij omhelsde mij zeer afstandelijk en zei gecondoleerd. Toen ik aan gaf in bad te willen, even afschakelen, zei hij dat hij in bad wilde. Dus toen zei ik nog, het is zwaar geweest, ik wil even rust. En hij zegt, ik heb bij de kinderen gezeten, weet je wel hoe zwaar dat is, IK GA IN BAD. Totaal geen compassie, niks. Mijn omgeving wist het niet, nu nog niet wat er allemaal gebeurt is. Hoe hij mij liet voelen, naar mezelf liet kijken. Alsof ik niks waard was, niemand anders mij zou willen. Ik herkende mezelf ook niet meer, ik was stuk. Wilde het allemaal zo goed doen, maar niks leek goed genoeg. Veel bedreigingen over wat hij allemaal zou doen, als ik het ooit in mijn hoofd zou halen om bij hem weg te gaan. De angst van de kinderen voor hem en dat ik mezelf compleet verloor. Ik kon nergens meer van genieten, bang dat hij weer ergens boos over zou worden. Continue alert zijn.”

Eliane: door mijn werk en mijn eigen verleden weet ik dat emoties met name uitdoven wanneer de les geleerd is. Ik was dus ook nieuwsgierig naar wat ze zelf als les uit deze narigheid zou halen.

“De belangrijkste les is eigenlijk wel dat jouw eigen geluk het belangrijkste is. Jouw gezondheid, jouw eigenwaarde (en zo ben je dus ook een stuk sterker voor je kinderen en kan je goed voor ze opkomen). Dit was geen liefde, maar pure controle en macht.”

Eliane: en wat zou ze anderen aanraden in een soortgelijke situatie?

“Anderen in zulke situaties: ga geen smoesjes verzinnen. Leer de tekenen te zien, en neem iemand in vertrouwen. Maak samen met diegene een plan, noem het een vluchtplan. En bereid je er op voor, dat het weggaan niet het zwaarste is. De tijd er na, die is het zwaarste. Dan gaat hij van alles doen om de macht niet te verliezen over jou. Dan moet je echt sterk zijn, en/of een sterk netwerk hebben. Ik wil dus ook graag iets gaan doen, met vrouwen in deze situaties. Omdat ik veel heb gemist bij mij, qua steun instanties etc. Vooral qua gemeente, die hebben veel fouten gemaakt en mijn rugzak alleen maar een stuk zwaarder gemaakt.”

Eliane: ze is er nog lang niet, zeker omdat het de vader van haar kinderen blijft. Ze is dapper genoeg om zichzelf te bevrijden uit een bedreigende situatie en heeft zelfs de moed om dit met anderen te delen. Als je dit leest en in een vergelijkbare situatie zit, neem haar advies ter harte! Mensen om je heen zijn van wezenlijk belang om je uit de hachelijke situatie te bevrijden. Onthoud dat je niet alleen bent.


Het verhaal is anoniem verwerkt aangezien de man waarover wordt geschreven niet veroordeeld is voor strafbare feiten. We lezen dus de perceptie van deze vrouw. Mocht je naar aanleiding van deze blog willen reageren aan haar of Eliane: stuur een mail naar info@drijfveerkracht.nl

 

Rollenspelhorror

‘Ik heb een vreselijke dag achter de rug!’, verzucht hij aan de telefoon. Voor mijn werk moest ik naar een cursus en ik kreeg een paniekaanval tijdens het rollenspel. ‘En nu heb ik zo’n vreselijke last van die knoop in mijn maag, ik kan het nog voelen.’

Zijn hele leven heeft hij al last van faalangst tijdens momenten dat hij voor opleidingen iets in de groep moet doen. De trigger is de druk die onverwacht op hem wordt gelegd en de rest van de groep de aandacht op hem richt. Vreemd, want hij werkt in een dienstverlenend beroep waar hij vaak te maken krijgt met mensen en zelfs met onbeleefd gedrag. Dit kan hij moeiteloos pareren, maar rollenspellen blijven een horror. Hoe zou dat komen?

We nemen telefonisch de dag door. Zijn aandacht blijft gaan naar het moment dat hij de paniek begint te voelen. Hij benoemd aan de trainer dat hij het moeilijk vindt en hij vraagt of de beurt naar iemand anders mag gaan. ‘Wat zullen ze wel niet van mij gedacht hebben?’, vraagt hij zichzelf constant af. Het onbewuste is verslaafd aan het antwoorden van vragen. Je snapt dat hij wel 100 mogelijke negatieve dingen heeft bedacht over wat anderen dachten.

De realiteit is dat hij niet kan weten wat anderen denken of welke betekenis ze geven aan zijn gedrag. En hij weet al helemaal niet of dat dan alleen maar negatief is. Zou hij de enige zijn die op dat moment met zichzelf bezig is? Of is misschien iedereen dat wel? Het lijkt alsof iedere andere deelnemer daar mega comfortabel heeft gezeten. Ik weet inmiddels wel dat schijn bedriegt.

Hij voelt zich een zwakkeling omdat hij nou juist degene is die dan breekt. ‘Ben je echt zo zwak dan?’, vraag ik hem. Je vindt het mega eng en je doet het toch, omdat je jezelf wilt ontwikkelen. Als je al over zwak zou kunnen spreken, zou iemand dan niet gewoon wegblijven of wegstormen op het moment dat het teveel wordt? Zijn de andere deelnemers ook alleen maar sterk, omdat ze meer in hun comfortzone zijn en zouden ze misschien ook breken op het moment dat zij geconfronteerd worden met iets waar ze het meest bang voor zijn? ‘Tja, zo had ik het nog niet bekeken.’, reageert hij. Ik hoor aan zijn stem en ademhaling dat hij wat rustiger wordt.

‘Dus eigenlijk heb ik het best goed gedaan.’, stelt hij vervolgens. Als je het mij vraagt heeft hij het heel goed gedaan. Hij ging hetgeen aan wat hij verschrikkelijk moeilijk vond en bleef communiceren op het moment dat het teveel werd. Nu we het hier over hebben geeft hij ook aan dat hij zich later herpakte en nog twee rollenspellen wel heel goed deed. Wat wil een mens nog meer! Hij heeft weer wat geleerd en zichzelf uitgedaagd. En als de rest het zonder moeite kon doen, wat deden ze daar dan in een opleiding?

Als we eerlijk zijn, zijn we af en toe maar wat blij met een moment van zwakte bij de ander. Het maakt onze eigen onzekerheid en menselijkheid makkelijker te dragen. Het is goed mogelijk dat er in de groep wel een paar mensen blij waren dat zij het niet waren. Het moeilijkste blijft het voor de persoon die wel breekt. De persoon die zich met al zijn fouten kwetsbaar durft op te stellen en wil blijven leren. In mijn ervaringen zijn dat de allersterkste mensen.

Dit verhaal deel ik met toestemming van de betrokkene Ik blog over de verhalen van mensen om anderen mee te geven dat ze niet de enige zijn met en in hun problemen. Ook hoop ik hiermee hoop te geven, dat het misschien onoverkomelijk lijkt, maar dat het dit niet is. Er is altijd hulp of een oplossing. Emoties zijn er alleen maar om je te helpen, niet om je te straffen. Zodra de les geleerd is, doven de emoties vanzelf uit. 

Bevroren in PTSS

Ik loop de foyer van Ruitersportcentrum Seurenheide in Well in en tref daar degene die vandaag ReflAction gaat doen: het paard als spiegel gebruiken. Aan de buitenkant zou je zo niets aan haar kunnen zien. Je ziet niet dat ze vreselijke dingen heeft meegemaakt, levensbedreigend zelfs. Het beroep van politie-agent gaat niet altijd over rozen. Ze leeft dapper door, maar ze blijft geplaagd door trauma.

Ze vertelt vooraf kort wat over haar trauma. En ik hoor in haar taal precies waar ze is blijven steken: “Ik snap nog steeds niet dat ik toen niets deed, dat past niet bij mij.” Daar zit het! Inmiddels werk ik al jaren met getraumatiseerde mensen en ik weet vanuit mijn opleidingen dat deze zin cruciaal is. Ze deed iets wat niet bij haar zelfbeeld paste. Daar blijft haar bewustzijn bevroren in de tijd en draait rondjes van herinneringen af als een op hol geslagen draaimolen.

Ze heeft haar trauma al vaak in gesprekken met professionals moeten herbeleven, in mijn ogen een onnodige marteling. Inmiddels heeft onderzoek uitgewezen dat ‘er over praten’ het vaak niet oplost of erger maakt. En terwijl ik naar haar kijk zie ik de spanning al behoorlijk opbouwen: ze is namelijk ook bang voor paarden. Een beetje gemeen misschien, maar precies wat er nu nodig is. De stressrespons triggeren waar ze in is blijven hangen.

Ze werkt met een lief fijngevoelige paard van een kleiner formaat (poeh wat is die groot verzuchtte ze eerder nog in de kantine). Instructrice en coach Sanne begeleid haar in het contact leggen en geeft haar aanwijzingen hoe ze het dier van zo’n 400 kilo in beweging kan zetten zonder het aan te raken of dwang te gebruiken. Ik observeer vanaf de zijlijn.

Het paard reageert niet, helemaal niet! Gaat in de hoek staan met zijn hoofd van haar afgewend. Ze blijft vragen, maar er gebeurd niets. De frustratie gaat zich opbouwen. Tot het moment dat er achter begint te komen dat ze haar kracht en lichaamstaal ECHT moet gaan inzetten om beweging in de zaak te brengen. Sanne brengt haar in de juiste positie…en daar gaat het paard lopen.

Haar energie blijft laag en voorzichtig en dat voelt het paard. Sanne en ik voelen en zien dit ook, we wisselen een blik van verstandhouding. Het is onze unieke wisselwerking die er voor gaat zorgen dat onze cliënt straks het maximale effect gaat ervaren. Maar we zijn er nog niet en zoeken naar hulpmiddelen om haar te coachen naar wat we voor ogen hebben.

Wanneer ze moet leren haar ruimte in te nemen t.o.v. het dier laat het paard nauwelijks een reactie zien. Loop er naar toe alsof je het meent, anders krijg je geen reactie, roep ik nog!!! Het blijft een herhaling van zetten. Tot Sanne haar instructievaardigheden en coachvaardigheden maximaal met elkaar combineert: ga maar gooien met de leadrope (touw in de handen), dan ga je het effect eerst zien. Daarna leg ik mijn handen op haar rug en arm en loop met haar richting het paard. Om haar te laten voelen wat de lichaamstaal is wanneer je het echt meent. De reactie van het paard is er nu wel. Later doet ze het nog alleen, met succes.

Woorden doen geen recht aan wat er gebeurde, wat ze voelde. Het is hier moeilijk te omschrijven. En dat is meteen de kracht. Je kan je hier niet uitdenken of praten, maar alleen maar voelen en DOEN. Zichtbaar ontroerd bespreekt ze met ons de sessie na. Ze is enorm onder de indruk van wat er net allemaal gebeurde vooral dat ze echt heeft gevoeld wat het verschil is. De dooi is ingezet en het krachtige deel van haar is zojuist na een lange winterslaap ontwaakt in het hier-en-nu.

Dit verhaal werd met toestemming van Jolanda over vermelding van haar naam en beroep gedaan. Lange tijd schaamde ze zich hiervoor, maar nu heeft ze de kracht om hier openheid aan te geven. “Hoe meer mensen geholpen worden, hoe beter!”, schrijft ze.

De posttraumatische stressstoornis (PTSS) is een psychische aandoening die in het DSM-IV was ingedeeld bij de angststoornissen. De aandoening ontstaat als gevolg van ernstige stressgevende situaties, waarbij sprake is van levensbedreiging, ernstig lichamelijk letsel of een bedreiging van de fysieke integriteit. Deze situaties zijn voor de persoon traumatisch. Bron: WIkipedia

Cliffhanging

Het was een warme zomerdag in juni 2005 dat ik samen met mijn latere ex-man tegenover de arts zat in TerGooi Ziekenhuis in Blaricum. De dag ervoor hadden ze onderzoeken bij mij gedaan en het zinde me niets dat ik de volgende dag al kon terugkomen. De arts keek mij op een manier aan die ik later zou herkennen als: ik heb slecht nieuws maar ik weet niet hoe ik dit moet gaan zeggen.

U heeft kanker, zei hij toen maar direct. Het drong niet tot me door. Ik hoorde mijn latere ex-man naast me verschuiven op zijn stoel. Het leek alsof de tijd stilstond. De arts ging door met vertellen over aanvullende testen, mogelijke behandelingen, ziekenhuizen die beter zouden kunnen helpen, prognoses. ‘Is het zo erg dan?’, hoor ik mezelf vragen. Weer die blik. Wij kunnen dat hier niet in een perifeer ziekenhuis behandelen, antwoordde hij met doktersjargon ontwijkend.

Met lood in mijn schoenen ging ik naar huis. Ik weet nog hoe ik de achtertuin van mijn ouders inliep en ze samen binnen aan tafel zag zitten met een kopje thee. Alleen het glas van het raam scheidde hun zorgeloze moment met mijn naderende onheil. ‘Godverdomme!’, riep mijn vader toen ik het vertelde. Hij bleef het huilend herhalen terwijl mijn moeder er verslagen bij zat. Ze zijn allebei gelovig, wat je misschien een idee geeft van de lading van dat moment.

De rest ging in een sneltreinvaart. Ik kwam bij het VU in Amsterdam waar ik onmiddellijk moest beginnen aan hoge dosis chemokuren binnen een groot internationaal onderzoek. Ik was totaal lamgeslagen en voelde me vooral schuldig naar de mensen om mij heen, dat ze zoveel verdriet hadden van het feit dat ik mogelijk snel deze wereld zou verlaten.

En de stroom van mensen kwam op gang die mij gingen adviseren wat ik allemaal moest doen. Doktoren, zusters, andere patiënten, de patiëntenvereniging, vrienden, familie, bekenden en ga zo maar door. Ik werd er helemaal dol van! In het angstige licht van de naderende misère, wist ik niet waar ik op kon vertrouwen. Ik kreeg adviezen die varieerden van neem een andere dokter tot neem geen behandeling en drink paardenmelk. Allemaal goed bedoeld, maar het was totaal niet meer te overzien.

Ik was toen 25 en wat wist ik nou van het leven? Of hoe je kan leren vertrouwen op jezelf? Een paar jaar geleden herhaalde deze geschiedenis zich voor mijn oudste nicht Monica. Nadat ze haar rug brak bleek ze de ziekte van Kahler te hebben (een kanker aan het beenmerg). Sinds mijn ziekte had ik een hele dierbare band met haar opgebouwd, ze was één van de mensen wiens oordeel en steun ik op vertrouwde in die tijd. Nu waren de rollen omgekeerd. Er ontstond tijdens haar ziekteproces een mailwisseling. Zij was al in de vijftig toen ze de diagnose kreeg en ze is als laborante/analyste geschoold maar heeft zich later veel meer verdiept in de alternatieve geneeswijzen. Zij durfde haar eigen weg te bewandelen, soms dwars tegen de adviezen in.

We zijn er allebei nog en hebben onze ‘chemische doop’ doorstaan. En het mooie is dat onze mailwisseling de rode draad is geworden van een boek wat ze schreef over het hele proces. Cliffhanging – de waanzin voorbij. Ze schrijft over hoe je op jouw hart kan vertrouwen in het licht van een levensbedreigende ziekte.

Ziekte discrimineert niet! Wat ik hier schrijf had jou ook kunnen overkomen of kan je nog overkomen. Wat je dan vooral nodig hebt, ben JEZELF. En als je dan wat extra inzicht wilt hebben hoe je dat kunt doen, dan beveel ik je van harte haar boek aan. Overigens raad ik het anderen ook aan die een partner, familielid of vriend(in ) hebben die hiermee geconfronteerd wordt. Je kunt het bestellen via deze link:

Monica’s boek: Cliffhanging – de waanzin voorbij

Foto: tijdens de boekpresentatie bij de uitgever in Harderwijk

De tussenstop

Gisteravond wacht ik in de Youniversity op een groepje oud leerlingen van het Dedron College in Horst. Ik heb ze al bijna twee jaar niet gezien.  In gedachte reis ik terug naar januari 2016 dat we in de kamer van de bevlogen Dorien Stals met elkaar een fles Jip en Janneke champagne drinken en op briefjes schrijven wat we in 2021 bereikt willen hebben. De briefjes heb ik in de fles voor ze bewaard.

Een half uur te laat druppelt het groepje binnen met drinken en eten. De ruimte vult zich al snel met gezellige gesprekken als we met zijn allen bij de bar gaan zitten.  Een voor een pak ik de briefjes en vertellen ze eerst hoe het nu met ze gaat. Het zijn mooie verhalen, maar soms ook heftig. Er zijn dingen gebeurd die we toen met zijn allen niet hadden kunnen vermoeden: positief en soms ook heel erg ingrijpend. Ik verheug me over de openheid van deze jonge mensen. Ze waren kinderen toen ik ze leerde kennen en ze worden nu jong volwassenen.

Ze zijn uitgewaaierd naar de universiteiten in Wageningen, Tilburg en Delft. Ze vertellen over het studentenleven. Sommigen zijn blij met hun keuzes anderen niet of ten delen. Ik kan zo verschrikkelijk van hun jeugdigheid genieten. De wereld ligt aan hun voeten en hun talenten beginnen steeds meer vorm  te krijgen. Alles wordt overgoten met een sausje van het studentenleven: commissies, feesten en veel sociale contacten.

We weten eigenlijk allemaal niet meer wat we toen precies hebben opgeschreven. Na elk verhaal lees ik het briefje voor. Om sommige dingen moeten we smakelijk lachen. Het mooie vind ik wel dat ze toch voor een groot deel hebben weten te vangen wat ze nu al realiseren.

Het is 0.30 uur als ik de deur van de Youniversity weer sluit en op de achtergrond de muziek van het feest in de Grote Waaij aan de overkant hoor. Daar wordt het leven gevierd, maar in de Youniversity zelf ook! Ik ben zo verschrikkelijk dankbaar dat ik met ze heb mogen werken. Ook met alle studenten van Windesheim die ik via Facebook volg en soms nog berichten van krijg. Ze krijgen mooie banen, starten succesvolle bedrijven, gaan naar het buitenland, kopen huizen, krijgen kinderen, gaan trouwen. Allemaal mijlpalen naar de uiteindelijke stip op de horizon waarvoor ze kozen.

Met dit groepje heb ik de sfeervolle tussenstop gisteren gemaakt en wacht ik geduldig op hun vervolgstappen. Een van deze jongens riep gisteren: ik weet zeker dat iemand uit deze groep miljardair gaat worden! Dus we gaan nu even naar de reclame….en komen bij u terug in 2021.