De pijnbank

Gepubliceerd door Eliane Reehuis op

Ik lig als een klein kind te huilen op de bank van de fysiotherapeut. Was het zo erg wat hij deed? Niet echt. Maar het maakte iets in mij wakker…

De wijsheid van het lichaam

Het lichaam is zoiets bijzonders. Het is een hypermoderne gadget waar je van alles mee kan, je krijgt alleen geen gebruiksaanwijzing meegeleverd. De basis besturing leer je vanzelf. Maar de fijne kneepjes? Die zijn voor iedereen anders. Als je ergens last van krijgt, waar ligt het dan aan?

Ik trek het niet meer

Een paar weken geleden is voor mij de maat vol. Ik heb zo’n pijn in mijn nek, schouder en inmiddels ook onderrug. Een massage geeft maar heel even verlichting, net zoals een warm bad. Waar zou het aan liggen? Misschien overbelasting door het boksen, een verkeerde werkhouding, teveel stress? Ik probeer mijn beperkte brein om alle mogelijkheden te vouwen. Dat doe ik met weinig succes. Het doet me denken aan een kadootje inpakken met te weinig papier. Hoe je het ook draait het past niet. En die verdomde pijn blijft…. AARRGGH!

Een naald er in

Op aanraden van een kennis ga ik naar een fysiotherapeut in Venray. De kundige man legt me van alles uit, doet wat testen en stelt vervolgens voor om dry needling te doen op triggerpoints. In zijn beleving zit het in de spieren. Nog nooit gehad, dus kom maar op. Nou dat heb ik geweten, want wanneer je een triggerpoint te pakken hebt doet het pijn. Verbazingwekkend genoeg is daarna de blokkade bij mij meteen weg. Pijn is fijn in dit geval. Toen wist ik nog niet dat de tweede keer wat anders teweeg zou brengen.

De tijdmachine

Vandaag is het tijd voor de tweede sessie. Hij wil zich, nu mijn nek- en schouderklachten zijn verminderd, op mijn onderrug richten. Ach ja, waarom ook niet. Lekker doorpakken! Mijn lichaam had echter iets anders in petto. Het sloot een bondje met mijn onderbewuste. Eigenlijk was dat bondje er altijd al alleen nu kon mijn bewuste meedoen aan het feestje. Zodra de naald mijn onderrug in gaat wordt niet alleen een point getriggert, maar ook mijn herinneringen.

De operatietafel

Ik lig op de koude OK tafel van het ziekenhuis in Blaricum. Ik voel me zwak en bibberig. Ze gaan zo een grote holle naald in mijn bekken steken voor een beenmergpunctie. Ze zuigen met de holle naald het beenmerg uit mijn bot. Dit is iets wat niet te verdoven is. De zuster pakt mijn hand en zegt dat ik er in mag knijpen zo hard ik wil. De arts begint met de procedure en ik voel een pijn aanzwellen die ik niet kan beschrijven.

Tellen

In mijn hoofd knapt er iets. Mijn god dit trek ik niet. Ik vraag de zuster hoe lang het nog duurt, zodat ik mee af kan tellen. Tien seconden zegt ze en ik hoor mezelf schreeuwend 10, 9, aaaaacht, 7, zzzzzeees, 5, neeeeee, 4, 3 , 2 aaaaaaaaah 1 meetellen. Goed zo, zegt ze, nu nog maar een paar keer. Wat? Voor de goede orde…. deze ingreep wordt tegenwoordig gedaan met een roesje om het dragelijk te maken. Ik had die luxe toen niet. En blijkbaar heeft mijn lichaam die herinnering opgeslagen. Het werd geactiveerd door de naald. Ik huil de tranen van de toenmalige onmacht en hulpeloosheid.

Lief lichaam

Hoe boos en gefrustreerd ik ook was over de pijnklachten die ik de laatste tijd had, mijn lichaam neem ik je niet meer kwalijk. Dank je wel lief lichaam dat je me elke dag draagt en zelfs de dingen opslaat die ik toen nog niet kon verwerken. Ik hoop dat dit hoofdstuk nu voorgoed gesloten is. De reden dat ik dit schrijf, is omdat ik graag mensen bewust wil maken dat de samenwerking tussen lichaam en geest veel dieper gaat dan wij kunnen bedenken. Als je pijn hebt kan het soms ook iets anders betekenen dan je denkt. Daar kom je pas achter als je op zoek gaat.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.